ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते शठे । निष्कृतिर्व्विहिता सब्भिःकृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥३२८॥

नरकाध्युषितःपन्था गन्तव्यस्तेन दारुणः । आपपेऽपापहृदये यःपापमनुतिष्ठति ॥३२९॥

यःकरोति नरःपापं तस्यात्मा ध्रुवं प्रियः । आत्मनैव कृतं पापमात्मनैवापि भुज्यते ॥३३०॥

संक्लिष्टकर्म्माणमतिप्रमादं भूयोऽनृतं चदृढभक्तिकं च । विशिष्टरागं बहुमायिनं च नैतान् निषेवेत नराधमान् षट् ॥३३१॥

असन्त्यागात् पापकृतामपापन् तुल्यो दोषः स्पृशते मिश्रभावात् । शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावात् तस्माद् पापैः सह सन्धिं न कुर्य्यात् ॥३३२॥

कण्टकानां खलानां च द्विविधैव प्रतिक्रिया । उपानन्मुखभङ्गो वा दूरतो वा विवर्ज्जनम् ॥३३४॥

मा गाः खलेषु विश्रम्भं ममेति चिरसंस्तुतः । दीर्घकालोपनीतोऽपि दशत्येव भुजङ्गमः ॥३३५॥

विनयावनतं सन्तं नीचः समधिरोहति । स्वगात्रकृतसोपानं निषण्णमिव कुञ्जरम् ॥३३६॥

सन्तो मा गात विश्रम्भं नमतीति खले जने । तुलावनमः को नाम यो न कूपाम्बु तस्करः ॥३३७॥

अपकारमसम्प्राप्य तुष्येत् साधुरसाधुतः । नैसोऽलाभो भुजञ्गेन वेष्टितो यो न दश्यते ॥३३८॥