सम्यङ् मिथ्याप्रवृत्ते वा वर्त्तितव्यं गुराविह । गुरुनिन्दा निहन्त्यायुर्मनुष्याणां न संषयः ॥२४४॥

तपश्शौचवता नित्यं धर्म्मसत्यरतेन च । मातापित्रोरहरहः पूजनं कार्यमञ्जसा ॥२४५॥

माता गुरुतरा भूमेः खात् तथोच्चतरः पिता मनः शिघ्रतरं वायोश्चिन्ता बहुतरा तृणात्

पिता माता च राजेन्द्र तुष्यतो यस्य देहिनः । इह प्रेत्य च तस्याथ किर्त्तिर्भवति शाश्वती ॥२४७॥

शरीरकृत् प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते । क्रमेणैते त्रयोऽप्यूक्तः पितरो धर्म्मसाधने ॥२४८॥

प्रीतिमात्रं पितुः पुत्रः सर्व्वं पुत्रस्य वै पिता । शरीरादीनि देयानि पिता त्वेकः प्रयच्छति ॥२४९॥

समर्थ मसमर्थं वा कृशं चाप्यकृशं तथा । रक्षत्येव सुतं माता नान्यः पोष्टा तथाविधः ॥२५॰॥

स च शोचति नाप्येनं स्ववीर्य्यमपकर्षति। श्रिया हीनोऽपि यो गेहे तवेति प्रतिपद्यते॥२५१॥

पुत्रपौत्रोपपन्नोऽपि जननीं यः समाश्रितः। अपि वर्षशतस्यान्ते विहायस्येष वर्त्तते॥२५२॥

तदाऽसमृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः। तदा शून्यं जगत् सर्व्वं यदा मात्रा वियुज्यते॥२५३॥