Sloka 235

२३५. 235.

अनु तं तात जीवन्ति ज्ञातयः सह बान्धवैः ।

पर्ज्जन्यमिव भूतानि द्रुमं स्वादुमिवाण्डजाः ॥२३५॥

anu taṁ tāta jīvanti jñātayaḥ saha bāndhavaiḥ,

parjjanyamiva bhūtāni drumaṁ svādumivāṇḍajāḥ.

Seseorang yang menjadi tempat berlindung kaum kerabatnya, seperti awan yang merupakan penopang makhluk hidup dan seperti pohon berbuah yang menjadi tempat kehidupan burung.

Nyang waneh, ikang wwang pinarāśrayani kadangnya, kadi lwir Sang Hyang Indra, an pinaka kahuripan ing sarwabhāwa, mwang kadi lwirning kayu, an pinaka kahuripan ing manuk, mangkana ta ya, an pinaka kahuripan ing katumbanya, ikang wwang mangkana yatikānak ngaranya.

Demikian pula orang yang dijadikan tempat berlindung oleh kaum kerabatnya, seperti halnya dewa indra dewa hujan, yang merupakan sumber kehidupan sekalian makhluk dan bagaikan pohon kayu rindang yang merupakan kehidupan burung, demikianlah ia merupakan kehidupan bagi orang-orang seisi rumahnya, orang yang demikian keadaannya itulah anak sejati namanya.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 244

सम्यङ् मिथ्याप्रवृत्ते वा वर्त्तितव्यं गुराविह । गुरुनिन्दा निहन्त्यायुर्मनुष्याणां न संषयः ॥२४४॥

Sloka 245

तपश्शौचवता नित्यं धर्म्मसत्यरतेन च । मातापित्रोरहरहः पूजनं कार्यमञ्जसा ॥२४५॥

Sloka 246

माता गुरुतरा भूमेः खात् तथोच्चतरः पिता मनः शिघ्रतरं वायोश्चिन्ता बहुतरा तृणात्

Sloka 247

पिता माता च राजेन्द्र तुष्यतो यस्य देहिनः । इह प्रेत्य च तस्याथ किर्त्तिर्भवति शाश्वती ॥२४७॥

Sloka 248

शरीरकृत् प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते । क्रमेणैते त्रयोऽप्यूक्तः पितरो धर्म्मसाधने ॥२४८॥

Sloka 249

प्रीतिमात्रं पितुः पुत्रः सर्व्वं पुत्रस्य वै पिता । शरीरादीनि देयानि पिता त्वेकः प्रयच्छति ॥२४९॥

Sloka 250

समर्थ मसमर्थं वा कृशं चाप्यकृशं तथा । रक्षत्येव सुतं माता नान्यः पोष्टा तथाविधः ॥२५॰॥

Sloka 251

स च शोचति नाप्येनं स्ववीर्य्यमपकर्षति। श्रिया हीनोऽपि यो गेहे तवेति प्रतिपद्यते॥२५१॥

Sloka 252

पुत्रपौत्रोपपन्नोऽपि जननीं यः समाश्रितः। अपि वर्षशतस्यान्ते विहायस्येष वर्त्तते॥२५२॥

Sloka 253

तदाऽसमृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः। तदा शून्यं जगत् सर्व्वं यदा मात्रा वियुज्यते॥२५३॥