दुर्ज्जनेनोच्यमानानि वचांसि मधुराण्यपि । अकालकुसुमनीव त्रासं सञ्जनयन्ति मे ॥३३९॥

मधुरेऽसत्यमन्वेष्यं तच्च नास्त्यमृतं च तत् । धर्म्मो न्वेष्यश्च परुषे स च नास्ति विषम् च तत् ॥३४०॥

वृश्च निम्बं परशुना अञ्जैनं मधुसर्प्पिषा । अर्चैनं गन्धमाल्याभ्यां सर्व्वथा तिक्त एव षः ॥३४१॥

मदोपशमनं शास्त्रं खलानां कुरुते मदम् । चक्षुह्संस्कारकं तेज उलूका नामिवान्धता ॥३४२॥

विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनैर्मदः । मदा ह्येतेऽवलिप्तानामेत एव सतां दमाः ॥३४३॥

नम्यते याति सन्धानं द्रवीभवति तप्यते । मृदु दुर्जनचित्तेन किंल्लोहमुपमीयते ॥३४४॥

अहो प्रच्छादिताकार्य्यं रैपुन्यं परमं खले । यत् तुषाग्निरिवार्नर्चिर्द्दहन्नपि न लक्ष्यते ॥३४५॥

अहो वत महत् कष्टं विपरीतमिदं जगत् । येनापत्रपते साधुरसाधुस्तेन नन्दति ॥३४६॥

खलः सर्ष्षपमात्राणि परछिद्राणि पश्यति । आत्मनो विल्वमात्राणि पष्यन्नपि न पश्यति ॥३४७॥

अभिवाद्य यथा वृद्धान् सन्तो गच्छन्ति निर्वृतिम् । तथा सज्जनमाक्रुश्य मूर्खो भवति निर्वृतः ॥३४८॥