Sloka 379

३७९. 379.

नपभोक्तुं न च त्यक्तुं शक्नोति विषयाञ्जरि

अस्थि निर्द्दशनः श्वेव जिह्वया लेढि केवलम्७९॥

napabhoktuṁ na ca tyaktuṁ śaknoti viṣayāñjari,

asthi nirddaśanaḥ śveva jihvayā leḍhi kevalam.

Orang tua tidak bisa menikmati dan menghindari kesenangan hidup. Dia seperti anjing tua yang tidak bergigi hanya bisa menjilat tulang.

Matangnyan pengpöngĕn iking hurip, lawan wĕnangta ri kagawayan ing dharmasādhana, apan ikang guṇa tuha ngaranya, atyanta sangsāranya, anona mara kita wwang matuha, mangke kramanya, tan wĕnang matinggal wiṣaya, apan agöng trĕṣṇanya, ndātan wĕnang ya ri kabhuktyanya, apan jīrna sarwendriyanya, Tātan hana pahinya lawan śrĕgālātuha tan pahuntu, trĕṣṇā ring tahulan, kewala dinilatnya ikang tahuluan, dening trĕṣṇanya ring āswādamātra, mangkana papadha nikang wrĕddha kāmuka, lawan ikang śrĕgālātuha tan pahuntu, arah tan wĕnang amĕgat göngning trĕṣṇanya.

Oleh karena itu, gunakan sebaik-baiknya hidup dan kemampuan diri untuk melaksanakan dharma, sebab yang namanya tua itu terlalu besar kesengsaraannya. Lihatlah orang tua yang tidak dapat meninggalkan kesenangan duniawi, karena sangat terikat hatinya kepada kesenangan itu. Ia tidak dapat menikmati kenikmatan itu sebab alat nafsunya lemah, tiada beda antara orang tua dan serigala tua tanpa gigi, namun masih bernafsu makan tulang. Hanya dijilat saja tulang itu karena semata-mata ingin mengecap rasa enaknya saja. Demikianlah persamaan antara orang tua yang bernafsu dan serigala tua yang ompong, tidak mampu melenyapkan keinginan hatinya yang sangat besar itu.

 

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 382

यथा फलानां पक्वानां नान्यत्र पतनाद्भयम्। तथा नराणां जातानां नान्यत्र मरणाद्भयम्॥३८२॥

Sloka 383

नाप्राप्तकालो म्रियते विद्धः शरशतैरपि। तृणाग्रेणापि संस्पृष्टः प्राप्तकालो न जीवति॥३८३॥

Sloka 384

मृत्युर्ज्जर च रोगश्च दुःखं चानेककारणम्। अनुषक्ता यदा देहे किं स्वस्थ इव तिष्ठति॥३८४॥

Sloka 385

तिष्ठन्तं च शयानं च मृत्युरन्वेति वै यदा। किं पल्वले मत्स्य इव सुखं स्वपिषि पुत्रक॥३८५॥

Sloka 386

अविश्राममपाथेय मनालम्भमदेशकम्। तमःकान्तारमध्वानं कथमेको गमिष्यसि॥३८६॥

Sloka 387

यदा विसंज्ञः स्थिरनिश्चलेक्षणः प्रसक्तहिक्कः श्वसनान्तविष्ठितः। तमो महच्छ्वभ्रमिवाभिनीयसे तदा क्व दाराः क्व भवान् क्व बान्धवाः॥३८७॥

Sloka 388

पुरा जरा कलेवरं विजर्ज्जरीकरोति ते। बलाङ्गरूपहारिणी विधत्स्व सौकृतं निधिम्॥३८८॥

Sloka 389

हिरण्यरत्नसञ्चयाः शुभाशुभेन सञ्चिताः। न तस्य देहसंक्षये भवन्ति कार्य्यसाधकाः॥३८९॥

Sloka 390

अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसञ्चयः। आरोग्यं प्रियसंवासो गृद्ध्येद्यो न स पण्डितः॥३९॰॥

Sloka 391

न विश्वस्यादल्पतायां वह्निव्याधिविषद्विषाम्। तथैव च महत्तायामारोग्यविभवायुषाम्॥३९१॥