Sloka 462

४६२. 462.

या दुस्त्यजा दुर्म्मतिभिर्य्या न जीर्य्यति जीर्य्यतः

योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्६२॥

yā dustyajā durmmatibhiryyā na jīryyati jīryyataḥ,

yo ‘sau prāṇāntiko rogastāṁ tṛṣṇāṁ tyajataḥ sukham.

 

Orang yang berpikiran jahat tidak bisa melepaskan tṛṣṇā (kekuatan kelekatan), ia tumbuh bersamanya. Itu adalah penyakit yang berakhir dengan kematian, dia yang meninggalkannya menjadi bahagia.

 

Ndya kari wastuning trĕṣṇā ngaranya, nya apan tahan kwangujar, nihan ikang tan pāwak, an katon apagĕh rakĕtnya ring awak, tar kĕna sininggahan, luput inilagan ewĕh katinggalanya dening durbuddhi, an rakĕt ring śarīra, tātan ilu śīrṇa ri duwĕgnya an śīrṇa ri durbala ikang śarīra andĕlanya tuwi, lara dhīra anawanakĕn, karakĕt ring śarīra, ndah yatika si si trĕṣṇā ngaranya, kawaśa pwa ri katinggalan ika denta, yatiku prasiddha ning anĕmu sukha ngaranya.

 

Bagaimanakah wujud yang dinamakan tṛṣṇā itu, jika demikian pertanyaan anda, maka hamba akan menjawab, adalah sesuatu yang tidak berbadan, tampak kuat, melekatnya di badan, tidak dapat disingkirkan, tidak terelakkan, susah dilepaskan oleh orang yang berpikiran jahat, walaupun melekat pada badan, ia sama sekali tidak turut musnah pada saat badan itu musnah, kendatipun badan tempatnya bercokol tidak kuat lagi, karena penyakit merana tetap membelenggunya, tetap terlekat pada badan, nah itulah yang disebut tṛṣṇā; jika anda telah mampu melepaskan tṛṣṇā itu, maka anda disebut sungguh-sungguh berhasil mendapatkan kebahagiaan.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 465

पापानां विद्ध्यधिष्ठानं लोभ एव नरोत्तम। लुब्धाः पापं प्रकुर्व्वन्ति सुविद्वांसोऽपि मानवाः॥४६५॥

Sloka 466

असन्तोषोऽसुखायैव​ लोभादिन्द्रियविभ्रमः। ततोऽस्य नश्यति प्रज्ञा विद्येवाभ्यासवर्ज्जिता॥४६६॥

Sloka 467

अर्थानामर्ज्जने दुःखमर्ज्जितानां च रक्षणे। नाशे दुःखं क्षये दुःखं धिगर्थान् दुःखवर्द्धनान्॥४६७॥

Sloka 468

विमोहयन्ति सम्पत्सु तापयन्ति विपत्सु च। खेदयन्त्यर्ज्जनकाले कदा भोगाः सुखावहाः॥४६८॥

Sloka 469

राजतः सलिलादग्नेश्चोरतः स्वजनादपि। भयमर्थवतां नित्यं मृत्योः प्राणभृतामिव॥४६९॥

Sloka 470

यथा ह्यामिषमाकाशे पक्षिभिः श्वापदैर्भुवि। भक्ष्यते सलिले मत्स्यैस्तथा सर्व्वेण वित्तवान्॥४७॰॥

Sloka 471

सञ्चये च विनाशान्ते मरणान्ते च जीविते। संयोगे विप्रयोगान्ते को वित्ते प्रणयेन्मनः॥४७१॥

Sloka 472

परित्यज्य प्रियान् प्राणान् प्रविशन्ति रणाजिरे। पुरुषाः प्रेष्यतामन्ये निर्ग्गच्छन्ति धनार्थिनः॥४७२॥

Sloka 473

दोषाश्रयमपायान्तमैश्वर्य्यं कामयेत कः। यत् सम्पत्तौ विपत्तौ वा जनयत्येव विक्रियाम्॥४७३॥

Sloka 474

त्रयो मदा महाराज मोहयन्त्यविचक्षणम्। स्त्रियोऽन्नपानमैश्वर्य्यं तेषु सक्ता न जाग्रति॥४७४॥