Sloka 104

१॰४. 104.

आत्मोपमस्तु भूतेषु यो भवेदिह पूरुषः ।

त्यक्तदण्डो जितक्रोधः स प्रेत्य सुखमेधते ॥१॰४॥

ātmopamastu bhūteṣu yo bhavediha pūruṣaḥ,

tyaktadaṇḍo jitakrodhaḥ sa pretya sukhamedhate.

 

Orang yang melepaskan tongkat dan menaklukkan amarahnya, berperilaku terhadap orang lain seolah-olah mereka adalah dirinya sendiri, kemudian dia berkembang dalam kegembiraan dan kebahagiaan.

 

Apayapan ikang wwang upaśama, tan pahi lawan awaknya ta pwa ikang sarwabhāwa lingnya, arah harimbawa, tātan pangdanda, tan kataman krodha, ya ika wyaktining sarwasukha, apan mangken tĕmung sukha, ring paraloka sukha tah tinĕmunya.

 

Karena orang yang pemaaf tidak ada bedanya dirinya dengan segala makhluk hidup, katanya. Oleh karenanya janganlah egois, jangan memukul, jangan marah-marah. Hal itu merupakan kebenaran dari segala kebahagiaan. Oleh karena kini mereka menemukan kebahagiaan di alam lain.

 

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 102

न शत्रवः क्षयं यान्ति यावज्जीवमपि घ्नतः । क्रोधं नियन्तुं यो वेद तस्य द्वेष्टा न विद्यते ॥१॰२॥

Sloka 103

अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगं यशोमुषं पापफलोदयं च । सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥१॰३॥

Sloka 105

जातवैरस्तु पूरुषो दुःखं स्वपिति सर्व्वदा । अनिर्वृतेन मनसा स सर्प्प इव वेश्मनि ॥१॰५॥

Sloka 106

आतुरस्य कुतो निद्रा त्रस्तस्यामर्षितस्य च । अर्थं चिन्तयतो वापि कामयानस्य वा पुनः ॥१॰६॥

Sloka 107

अक्रोधनः क्रोधनेभ्यो विशिष्टस्तथा तितिक्षुरतितिक्षोर्व्विशिष्टः । अमानुसेभ्यो मानुषाश्च प्रधाना विद्वांस्तथैवविदुषह् प्रधानः ॥१॰७॥

Sloka 108

यत् क्रोधनो यजति यद्ददाति यद्वा तपस्तपति यज्जुहोति । वैवस्वतस्तद्धरत्यस्य सर्व्वं वृथा श्रमो भवति क्रोधनस्य ॥१०८॥

Sloka 109

नित्यं क्रोधात् तपो रक्षेच्छ्रियं रक्षेच्च मत्सरात् । विद्यां मानावमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥१०९॥

Sloka 110

क्रोधो वैवस्वतो मृत्युस्तृष्णा वैतरनी नदी । विद्या कामदुघा धेनुः सनोसो नन्दनं वनम् ॥११०॥

Sloka 111

क्रुद्धः पापानि कुरुते क्रुद्धो हन्याद् गुरूनपि । क्रुद्धः परुषया वाचा नरः साधूनपि क्षिपेत् ॥१११॥

Sloka 112

वाच्यावाच्यं प्रकुपितो न विजानाति कर्हिचित् । नाकार्य्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते क्वचित् ॥११२॥