Sloka 126

१२६. 126.

वाक् सायका वदनान्निष्पतन्ति यैराहतः शोचति रत्र्यहानि ।

परस्य वा मर्म्मसु ते पतन्ति तस्माद्धीरो नावसृजेत् परेषु ॥१२६॥

vāk sāyakā vadanānniṣpatanti yairāhataḥ śocati ratryahāni,

parasya vā marmmasu te patanti tasmāddhīro nāvasṛjet pareṣu.

 

Perkataan jahat seperti panah terbang dari mulut seseorang dan menyerang seseorang, dia khawatir siang dan malam, meresap hati nuraninya. Orang bijak seharusnya tidak pernah melakukannya.

 

Ikang ujar ahala tan pahi lawan hru, songkabnya sakatĕmpuhan denya juga alara, rĕsĕp ri hati, tātan kāneng pangan turu ring rahina wĕngi ikang wwang denya, matangnyat tan inujarakĕn ika de sang dhīra puruṣa, sang ahning manĕb manah nira.

 

Perkataan yang jahat tidak ubahnya seperti anak panah. Segala yang dikenainya dan ditempuhnya pasti akan kesakitan. Perkataan itu meresap ke dalam hati, menyebabkan orang tidak bisa makan dan tidur siang ataupun malam. Oleh sebab itu, janganlah perkataan seperti itu diucapkan oleh orang yang teguh, perwira, dan orang yang suci hati.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 123

द्वे कर्म्मणी नरः कुर्व्वन्निह लोके महीयते । अब्रुवन् परुषं किञ्चिदसतो नार्थयंस्तथा ॥१२३॥

Sloka 124

सम्यगल्पं च वक्तव्यमविक्षिप्तेन चेतसा । वाक्प्रबन्धो हि संरागाद् विरागाद्वा भवेदसन् ॥१२४॥

Sloka 125

अभ्यावहति कल्याणं विविधं वाक् सुभाषिता । सैव दुर्भाषित पुंसामनर्थायोपपद्यते ॥१२५॥

Sloka 127

मर्माण्यस्थीनि हृदयं तथासुन् घोर वाचो निर्द्दहन्तीह पुंसाम् । तस्माद्वाचं रुशतीं तिक्ष्णरूपां धर्म्मरामो नित्यशो वर्ज्जयेत्ताम् ॥१२७॥

Sloka 128

संरोहति शनैर्व्विद्धं वनं परशुना हतम् । वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहति तत्क्षतम् ॥१२८॥

Sloka 129

हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान् विद्याहिनान् विगर्हितान् । रूपद्रविनहीनांश्च सत्त्वहीनांश्च​ नाक्षिपेत् ॥१२९॥

Sloka 130

नाक्रोशमिच्छेन्न मृषा वदेच्च न पैषुन्यं जनवादं न कुर्य्यात् । सत्यव्रतो मितभाषोऽप्रमत्तस्तस्य वाग्द्वारमुपैति गुप्तिम् ॥१३०॥

Sloka 131

प्रत्यक्षम् गुणवादी यः परोक्षे तु विनिन्दकः । स मानवः श्ववल्लोके नष्टलोक परायणः ॥१३१॥

Sloka 132

न वाच्यः परिवादो वै न श्रोतव्यः कदाचन । कर्ण्णौ वापि पिधातव्यौ गन्तव्यं व ततोऽन्यतः ॥१३२॥

Sloka 133

सत्यधर्म्मच्युतात् पुंसः क्रुद्धादाशीविषादिव । नस्तिकोऽप्युद्विजेतेह जनः किं पुनरास्तिकः ॥१३३॥