द्वे कर्म्मणी नरः कुर्व्वन्निह लोके महीयते । अब्रुवन् परुषं किञ्चिदसतो नार्थयंस्तथा ॥१२३॥

सम्यगल्पं च वक्तव्यमविक्षिप्तेन चेतसा । वाक्प्रबन्धो हि संरागाद् विरागाद्वा भवेदसन् ॥१२४॥

अभ्यावहति कल्याणं विविधं वाक् सुभाषिता । सैव दुर्भाषित पुंसामनर्थायोपपद्यते ॥१२५॥

वाक् सायका वदनान्निष्पतन्ति यैराहतः शोचति रत्र्यहानि । परस्य वा मर्म्मसु ते पतन्ति तस्माद्धीरो नावसृजेत् परेषु ॥१२६॥

संरोहति शनैर्व्विद्धं वनं परशुना हतम् । वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहति तत्क्षतम् ॥१२८॥

हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान् विद्याहिनान् विगर्हितान् । रूपद्रविनहीनांश्च सत्त्वहीनांश्च​ नाक्षिपेत् ॥१२९॥

नाक्रोशमिच्छेन्न मृषा वदेच्च न पैषुन्यं जनवादं न कुर्य्यात् । सत्यव्रतो मितभाषोऽप्रमत्तस्तस्य वाग्द्वारमुपैति गुप्तिम् ॥१३०॥

प्रत्यक्षम् गुणवादी यः परोक्षे तु विनिन्दकः । स मानवः श्ववल्लोके नष्टलोक परायणः ॥१३१॥

न वाच्यः परिवादो वै न श्रोतव्यः कदाचन । कर्ण्णौ वापि पिधातव्यौ गन्तव्यं व ततोऽन्यतः ॥१३२॥

सत्यधर्म्मच्युतात् पुंसः क्रुद्धादाशीविषादिव । नस्तिकोऽप्युद्विजेतेह जनः किं पुनरास्तिकः ॥१३३॥