Sloka 501

५॰१. 501.

स्वयमुत्पाद्यते वह्निः परीतस्तेन वह्निना

दह्यमानः परीतापं भजते न स पण्डितः॥५॰१॥

svayamutpādyate vahniḥ parītastena vahninā,

dahyamānaḥ parītāpaṁ bhajate na sa paṇḍitaḥ.

 

Jika seseorang membangkitkan api dan mengelilinginya sambil kepanasan, dia tidak akan bijaksana jika tidak berusaha agar panas api tidak melajur.

 

Nyang among apuy, kumuling ri kahananya, kasūban pwa ya denikang apuy, mangga ta ya anglampwa humiḍĕpang panas, dening mūdhanya, tar popaya ri tan sūba nikang panas, ikang wwang mangkana kramanya, tan paṇḍita ngaranika, apan tātan mangkana sang paṇḍita ngaranira, maha siran pagawe duhkhanya awaknira līlā siran hilangakĕn ya.

 

Tengoklah orang yang menjaga api berkeliling pada tempatnya, ia kepanasan oleh api itu, namun ia rela memompa tabung sambil kepanasan, oleh karena bodohnya, ia tidak berusaha menghindari panasnya api itu, orang yang demikian keadaannya, tidak pandita (orang bijaksana) namanya; sebab yang tidak demikian dinamakan pandita, beliau bersedia berbuat kesusahan bagi dirinya, tanpa karena tanpa bersusah payah beliau mampu menghilangkan kesusahan itu.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 492

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च। युगे युगे व्यतीतानि कस्य ते कस्य वा वयम्॥४९२॥

Sloka 493

नायमत्यन्तसंवासः कदाचित् केनचित् सह। अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्येण केनचित्॥४९३॥

Sloka 494

आदर्श्शनादापतिताः पुनश्चादर्श्शनं गताः। न ते तव न तेषां त्वं का तत्र परिदेवना ॥४९४॥​

Sloka 495

नष्टे धने वा दारेषु पुत्रे पितरि मातरि। अहो कस्तमिति ध्यात्वा दुःखस्यापचितिं चरेत्॥४९५॥

Sloka 497

भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत्। चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्त्तते॥४९७॥

Sloka 498

धनं वा पुरुषो राजन् पुरुषं वा पुनर्धनम्। अवश्यं प्रजहात्येव तद्विद्वान् नानुशंसयेत्॥४९८॥

Sloka 499

पुरसतादेव ते बुद्धिरियं कार्य्या विजानता । अनित्यं सर्व्वमेवेदमहं च मम चास्ति यत्॥४९९॥

Sloka 500

अनित्यत्वे कृतमतिर्म्लानमाल्येन शोचति। नित्यत्वे कृतबुद्धिस्तु भिन्नभाण्डेऽनुशोचति॥५॰॰॥

Sloka 502

सुखं च दुःखं च भवभवौ च लाभालाभौ मरणं जीवितं च। पर्य्यायतः सर्व्व एवाविशन्ति तस्माद्धीरो नैव तप्येन्न हृष्येत्॥५॰२॥

Sloka 503

सुखमापतितं सेवन् दुःखमापतितं भज। कालं प्राप्तमुपासीत सस्यानामिव कर्षकः॥५॰ ३॥