सार्थः प्रवसतो मित्रं भार्य्य मित्रं गृहे सतः । आतुरस्य भिषङ् मित्रं दानं मित्रं मरिष्यतः ॥१७४॥

न माता न पिता किञ्चित् कस्यचित् प्रतिपद्यते । दनपथ्योदनो जन्तुः स्वकर्मफलमश्नुते ॥१७५॥

अमात्सर्यं बुधाः प्राहुर्दानं धर्म्म च संयमम् । अवस्थितेन नित्यं हि त्यागे त्वासाद्यते शुभम् ॥१७६॥

दानेन भोगी भवति मेधावी वृद्धसेवया । अहिंसया च दिर्घायुरिति प्राहुर्म्मनीषिणः ॥१७७॥

न दानाद्दुष्करतरं त्रिषु लोकेषु विद्यते । अर्थे हि महती तृष्णा स च कृच्छ्रेण लभ्यते ॥१७८॥

धनानि जीवितं चैव परार्थे प्राज्ञ उत्सृजेत् । सन्निमित्तं वरं त्यागो विनाशे नियते सति ॥१८१॥

ददध्वं​ भूञ्जता भृशं मा भूत कृपणा जनाः । कर्म्माक्षयेण क्षीयन्ते नोपभोगेन सञ्चयाः ॥१८२॥

अग्निहोत्रफला वेदा दत्तभुक्तफलं धनम् । रतिपुत्रफला नारी शीलवृत्तफलं श्रुतम् ॥१८३॥

धनेन किं यन्न ददाति नाश्नुते बलेन किं येन रिपून् न बाधते । श्रुतेन किं येन न धर्म्म मचरेत् किमात्मना यो न जितेन्द्रियो वशी ॥१८४॥

यस्य प्रदानवन्ध्यानि धनान्यायान्ति यान्ति च । स लोहकारभस्त्रेव श्वसन्नपि न जीवति ॥१८५॥