यो दद्यादपरिक्लिष्टमन्नमध्वनि वर्तते । श्रान्तायादृष्टपूर्वाय तस्य पुन्यफलं महत् ॥२२५॥

कृशाय ह्रीमते तात पृत्तिक्षीणाय सीदते । अपहन्यात् क्षुधां यस्तु न तेन पुरुषः समः ॥२२६॥

देयमार्त्तस्य चरनं स्थितश्रान्तस्य चासनम् । टृषितस्य चा पानीयं क्षुधितस्य च भोजनम् ॥२२८॥

चक्षुर्दद्यन्मनो दद्याद् वाचं दद्यात् सुभाषिताम् । प्रत्युत्थानाभिगमनं कुर्य्यन्न्यायेन चार्च्चनम् ॥२२९॥

तृणानि भूमिरुदकं वाक् चतुर्थी च सूनृता । सतामेतानि गेहेषु नोच्छिद्यन्ते कथञ्चन ॥२३॰॥

येषां नाग्रभुजो देवा न वृद्धातिथिबालकाः । राक्षसानेव तान् विद्धि निर्प्वषट्कारमङ्गलान् ॥२३१॥

एक स्वादु न भुञ्जीत एकः स्वार्थान् न चिन्तयेत् । एको न गश्छेदध्वानं नैकः सुप्तेषु जागृयात् ॥२३२॥