Sloka 514

५१४. 514.

वसन् विषयमध्येऽपि न वसत्येव बुद्धिमान्

संवसत्येव दुर्ब्बुद्धिरवसन् विषयेष्वपि॥५१४॥

vasan viṣayamadhye’pi na vasatyeva buddhimān,

saṁvasatyeva durbbuddhiravasan viṣayeṣvapi.

 

Orang bijak tidak terikat dengan objek-objek indriya, meskipun dia tinggal di antara objek-objek tersebut. Orang bodoh, meski tidak tinggal di antara mereka, tetap terikat dengannya.

 

Lawan ta waneh, ika sang kinahanan ing kaprajñān, yadyapin panĕngaha ring wiṣaya sira, kambulana pañcawiṣaya, parĕkana bhogopabhoga sāri-sāri, tar jĕnĕk juga sira, tan kapāśa denika, tan kadi krama nikang apunggung, yadyapin atyanta taya nikang wiṣaya i ri ya, pisaningu yan kambawa bhogopabboga mātra tuwi tathāpi jĕnĕk juga ya, tan ari harĕp-harĕp.

 

Lagi pula orang yang ketempatan kearifan budi, meskipun ada ditengah-tengah obyek duniawi dan dikerubungi oleh saripati kenikmatan indriya, disandingi pelbagai kelezatan makanan, minuman, serta pakaian, sedikit pun ia merasa senang, tiada terikat olehnya, tidak seperti perilaku orang bodoh, meski tiada kesenangan padanya, dan tidak tercium sedikitpun aroma makanan atau minuman itu, tetapi ia gembira saja, tiada hentinya ia mengharapkannya.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 492

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च। युगे युगे व्यतीतानि कस्य ते कस्य वा वयम्॥४९२॥

Sloka 493

नायमत्यन्तसंवासः कदाचित् केनचित् सह। अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्येण केनचित्॥४९३॥

Sloka 494

आदर्श्शनादापतिताः पुनश्चादर्श्शनं गताः। न ते तव न तेषां त्वं का तत्र परिदेवना ॥४९४॥​

Sloka 495

नष्टे धने वा दारेषु पुत्रे पितरि मातरि। अहो कस्तमिति ध्यात्वा दुःखस्यापचितिं चरेत्॥४९५॥

Sloka 497

भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत्। चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्त्तते॥४९७॥

Sloka 498

धनं वा पुरुषो राजन् पुरुषं वा पुनर्धनम्। अवश्यं प्रजहात्येव तद्विद्वान् नानुशंसयेत्॥४९८॥

Sloka 499

पुरसतादेव ते बुद्धिरियं कार्य्या विजानता । अनित्यं सर्व्वमेवेदमहं च मम चास्ति यत्॥४९९॥

Sloka 500

अनित्यत्वे कृतमतिर्म्लानमाल्येन शोचति। नित्यत्वे कृतबुद्धिस्तु भिन्नभाण्डेऽनुशोचति॥५॰॰॥

Sloka 501

स्वयमुत्पाद्यते वह्निः परीतस्तेन वह्निना । दह्यमानः परीतापं भजते न स पण्डितः॥५॰१॥

Sloka 502

सुखं च दुःखं च भवभवौ च लाभालाभौ मरणं जीवितं च। पर्य्यायतः सर्व्व एवाविशन्ति तस्माद्धीरो नैव तप्येन्न हृष्येत्॥५॰२॥