सुवर्ण्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावासूनि च । सर्व्वमेतन्महाराज ददासि वसुवान् धनं ॥२०५॥

दद्याच्छुभं यः कपीलां सचेलां कांस्योपदोहां कनकाग्रशृङ्गाम् । तैस्तैर्गुणैः कामदुघा हि भूत्वा नरं प्रदातारमुपैति सा गौः ॥२०६॥

सुगन्ध धूपान्यनुलेपनानि वस्त्रानि माल्यानि च मानवो यः । दद्यादभीक्ष्नं स भवेदरोगी तथा सुरूपश्च स देवलोके ॥२०७॥

तिलान् ददत पानीयं दिपान् ददत मा वृथा । ज्ञतिभिः सह मोदध्वमेतत् प्रेत्य सुदुर्ल्लभं ॥२०८॥

दुर्लभं सलिलं तात विशेषेण परत्र च । पानीयस्य प्रदानेन तृप्तिर्भवती शाश्वती ॥२०९॥

छेत्रं हि भरतश्रेष्ठ यो ददाति द्विजातये । स शक्रलोके वसति पूज्यमानो ‘प्सरोगणैः ॥२११॥

उपनाहौ तु यो दद्याच्छ्लक्ष्ण स्नेहसमन्वितौ । सोऽपि लोकानवाप्नोति दैवतैरभिपूजितः॥॥

सर्व्वस्वमपि यो दद्यात् कलुषेणान्तरात्मना । न तेन स्वर्ग्गमाप्नोति चित्तह्मवात्र कारणम् ॥२१३॥

यद्यदिष्टतमं लोके यच्च स्याद्दयितं गृहे । तत्तद् गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता ॥२१४॥

सत्कृत्य तु द्विजातिभ्यो यद्दीयेत तदुत्तमम् । याचितेन हि यद्दत्तं तदाहुर्म्मद्यमं बुधाः ॥२१५॥