Sloka 203

२०३. 203.

प्रदद्याद् देयमित्येव यजेद् यष्टव्यमित्यपि ।

अस्तु वास्त्र फलं मा च कर्त्तव्यं पुरुषेण हि ॥२०३॥

pradadyād deyamityeva yajed yaṣṭavyamityapi,

astu vāstra phalaṁ mā ca karttavyaṁ puruṣeṇa hi.

 

Seseorang harus memberi karena dia patut. Seseorang harus membuat persembahan di api suci karena dia patut, pahala mungkin bertambah atau tidak, itu harus dilakukan sebagai tugas.

 

Lawan waneh yadyapin hanā, tan hana kunĕng ikang phala, wehakĕna ta pwa yathāsambhawa, sakāya-kāya, ikang yogya wehakĕna, mangkanang wastu yogya pūjākĕna, pūjākena juga, niyata maphala pwang dāna, ngūni-nguni tikān gawayĕn.

 

Lagi pula, baik ada maupun tidak ada pahalanya, lakukanlah pemberian derma itu sebagaimana patutnya, tentu sesuai kemampuan. Sesuatu yang layak hendaknya diberikan. Demikian pula halnya, bahwa barang yang layak sajalah yang dipersembahkan, niscaya berpahala pemberian derma itu.  Itulah hal utama yang patut diperbuat.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 185

यस्य प्रदानवन्ध्यानि धनान्यायान्ति यान्ति च । स लोहकारभस्त्रेव श्वसन्नपि न जीवति ॥१८५॥

Sloka 186

दानं हि भूतभयदक्सिनयाः सर्व्वाणि दानान्यधितिष्ठतीह । तीक्ष्नां तनुं यः प्रथमं जहाति सोऽनन्तमाप्नोत्यभयं प्रजाभ्यः ॥१८६॥

Sloka 187

देशकालागमक्षेत्रद्रव्यदातृमनोगुणाः । सुकृतस्यापि दानस्य फलातिशयहेतवः ॥१८७॥

Sloka 188

द्वाविमौ पुरुषव्याघ्र स्वर्ग्गस्योपरि तिष्ठतः । दुर्भिक्षा चान्नदाता च सुभिक्षे च हिरण्यदः ॥१८८॥

Sloka 189

अयनेषु च यद्दत्तं षडशीतिमुखेषु च । चन्द्रसूर्य्योपरागे च विषुवे च तदक्षयम् ॥१८९॥

Sloka 190

प्राणसन्तापनिर्विष्टाः काकिन्योऽपि महाफलाः । अन्यायोपजिता दत्ता न परार्थे सहस्रशः ॥१९॰॥

Sloka 191

अर्थं दद्यान्न चासत्सु गुणान् ब्रूयान्न​ चात्मनः । आदद्याच्च न साधुभ्यो नासत्पुरुषमाश्रयेत् ॥१९१॥

Sloka 192

ब्राह्मणश्चेन्न​ विद्येत श्रुतवृत्तोपसंहितः । प्रतिग्रहीता दानस्य मोघं स्याद् धनिनां धनम् ॥१९२॥

Sloka 193

चरित्रनियता राजन् ये कृशाः कृशवृत्तयः । अर्थिनश्चोपगच्चन्ति तेषु दत्तं महाफलं ॥१९३॥

Sloka 194

न दद्याद्यशसे दानं न भयान्नोपकारिणे । न नृत्तगीतशीलेभ्यो हासकेभ्यो न धार्म्मिक ॥१९४॥