Sloka 468

४६८. 468.

विमोहयन्ति सम्पत्सु तापयन्ति विपत्सु च

खेदयन्त्यर्ज्जनकाले कदा भोगाः सुखावहाः६८॥

 

vimohayanti sampatsu tāpayanti vipatsu ca,

khedayantyarjjanakāle kadā bhogāḥ sukhāvahāḥ.

 

Dalam kemakmuran kekayaan menimbulkan kecongkakan, dalam kemerosotan menyebabkan penderitaan, dalam memeroleh kekayaan itu menyebabkan ketegangan. Kapan kekayaan itu memberikan kebahagiaan murni.

 

Nihan ta denikang artha, ri duwĕgnyan paripūrṇa siddha saphala nirwighna kārjananya, samangkana tan yan pangde wulangan anuwuhakĕn mada; katĕkan pwa ya wighna, malwang hilang kunang, irika tan yan pagawe manastapa asama-sama tan sipi, ngūni rikālanyan inarjana pinrih kinārya, tan ucapĕn göng ing denyagawe prihati, anghel ta sanghulun mangingĕt-ingĕt, kapan ta kunang ikang bhogan panukhe, ri haturnyan kinārya kinalarākĕn, ling mami mangkana arah glāna.

 

Inilah yang diakibatkan oleh harta itu, pada saat berhasil memeroleh uang tanpa sesuatu rintangan, ketika itu harta (kekayaan) itu membuat hati bingung serta menimbulkan kecongkakan akan mendapat kesusahan, jika harta itu akan berkurang; atau habis; tatkala itu harta (kekayaan) itu membuat kesedihan hati yang tiada taranya; sebelumnya pada waktu berikhtiar dan berusaha untuk memeroleh harta itu, tak terkatakan kesukaran yang dideritanya; payah hamba memikirkan, bilamanakah kiranya kemewahan itu akan memberi kebahagiaan; meskipun telah diusahakan dengan susah payah, akhirnya membawa bencana, demikian kata hamba, “ah sungguh sedih”.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 475

सम्पदः पमदाश्चैव तरङ्गोत्सङ्गभङ्गुराः। कस्तास्वहिफणछत्त्र छायास्विव रमेबुधः॥४७५॥

Sloka 476

मा तात विस्तरं कार्षीः सम्पद्भिः प्रविमोहितः। स्वगात्रण्यापि भाराय भवन्ति विधिपर्य्यये॥४७६॥

Sloka 477

आकिञ्चन्ये च राज्ये च विशेषः सुमहानयम्। नित्योद्विग्नो हि धनवान् सर्व्वं त्यक्त्वा सुखी भवेत्॥४७७॥

Sloka 478

न हि सञ्चयवान् कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः। त्यजेत सञ्चयांस्तस्मात् प्राज्ञः क्लेशं सहैव च॥४७८॥

Sloka 479

प्रत्यूहपटहो राज्ञः सामन्यपुरवासिभिः। मा मैवमिति यो भावः स तस्य प्रीतिकारकः॥४७९॥

Sloka 481

अलं परिग्रह्णैव दोषवान् सपरिग्रहः। क्रिमिर्हि कोशकारो हि बद्ध्यते स्वपरिग्रहात्॥४८१॥

Sloka 482

यावतः कुरुते जन्तुः सम्बन्धान् मनसः प्रियान्। तावन्तोऽस्य विधीयन्ते हृदये शोकशङ्कवः॥४८२॥

Sloka 483

मानसं दुःखमूलं तु स्नेह इत्युपलभ्यते। स्नेहाच्च सज्जते जन्तुर्दुःखयोगमुपैति च॥४८३॥

Sloka 484

पुत्रदारकुटुम्बेषु नक्ताः सीदन्ति जन्तवः। सरःपङ्कार्ण्णवे मग्ना जीर्ण्णा वनगजा इव॥४८४॥

Sloka 485

एतत् तद्दुर्ज्जयं लोके पुत्रदारमयं विषम्। जायन्ते च म्रियन्ते च यत् पीत्वा मोहिताः प्रजाः॥४८५॥