Sloka 471

४७१. 471.

सञ्चये च विनाशान्ते मरणान्ते च जीविते

संयोगे विप्रयोगान्ते को वित्ते प्रणयेन्मनः७१॥

sañcaye ca vināśānte maraṇānte ca jīvite,

saṁyoge viprayogānte ko vitte praṇayenmanaḥ.

 

Ketika dihimpun harus berakhir dengan penyebaran, kehidupan dan kematian adalah persekutuan dalam keterpisahan, kenapa menaruh pikirannya pada uang?

 

Sangksipta ning wuwus mami, ri sĕḍĕngnyan anitya iking sarwabhāwa, makāntang apasaha marika apupul, mwang ikang mapupul, awayawa lawan awayawī, wyaktinya, nang awayawa pāṇipādādi, inaku papasah nika jĕmah, lawan awayawīnya, iking śarīra, mangkana ikang hurip ngaranya, niyata makāwasānang pāti ika, mangkana tikang sangyoga, niyata makāntang wiprayoga ika, wruh pwa kita ri tan lĕnggang ning hana, mwang ri tan hana ning lĕnggang, ndya ta kārana ning swikāra amrih angusir wibhāwa, ndyang prihĕn, ndyang amriha, ndyang pamrihakĕna.

 

Adapun makna dari ucapan hamba, selama sekalian makhluk hidup itu berkeadaan tidak kekal, akhirnya akan berpisah yang sebelumnya berkumpul dan yang sudah berkumpul, seperti tubuh dengan yang empunya tubuh; jelasnya anggota tubuh, seperti tangan, kaki, dan lain-lain, diakui bahwa semuanya itu akan berpisah dengan tubuh ini; demikianlah yang dinamakan kehidupan niscaya berakhir dengan mati; demikianlah setiap hubungan berakhir dengan perceraian; jika anda insaf akan ketidakkekalan dari keberadaan sesuatu dan tidak adanya sesuatu yang kekal; apakah sebabnya anda memaksa diri mengejar kekayaan, apakah yang harapkan, mengapakah memerlukan dan untuk siapa itu diperlukan?

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 475

सम्पदः पमदाश्चैव तरङ्गोत्सङ्गभङ्गुराः। कस्तास्वहिफणछत्त्र छायास्विव रमेबुधः॥४७५॥

Sloka 476

मा तात विस्तरं कार्षीः सम्पद्भिः प्रविमोहितः। स्वगात्रण्यापि भाराय भवन्ति विधिपर्य्यये॥४७६॥

Sloka 477

आकिञ्चन्ये च राज्ये च विशेषः सुमहानयम्। नित्योद्विग्नो हि धनवान् सर्व्वं त्यक्त्वा सुखी भवेत्॥४७७॥

Sloka 478

न हि सञ्चयवान् कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः। त्यजेत सञ्चयांस्तस्मात् प्राज्ञः क्लेशं सहैव च॥४७८॥

Sloka 479

प्रत्यूहपटहो राज्ञः सामन्यपुरवासिभिः। मा मैवमिति यो भावः स तस्य प्रीतिकारकः॥४७९॥

Sloka 481

अलं परिग्रह्णैव दोषवान् सपरिग्रहः। क्रिमिर्हि कोशकारो हि बद्ध्यते स्वपरिग्रहात्॥४८१॥

Sloka 482

यावतः कुरुते जन्तुः सम्बन्धान् मनसः प्रियान्। तावन्तोऽस्य विधीयन्ते हृदये शोकशङ्कवः॥४८२॥

Sloka 483

मानसं दुःखमूलं तु स्नेह इत्युपलभ्यते। स्नेहाच्च सज्जते जन्तुर्दुःखयोगमुपैति च॥४८३॥

Sloka 484

पुत्रदारकुटुम्बेषु नक्ताः सीदन्ति जन्तवः। सरःपङ्कार्ण्णवे मग्ना जीर्ण्णा वनगजा इव॥४८४॥

Sloka 485

एतत् तद्दुर्ज्जयं लोके पुत्रदारमयं विषम्। जायन्ते च म्रियन्ते च यत् पीत्वा मोहिताः प्रजाः॥४८५॥