कामार्थौ लिप्समानस्तु धर्म्ममेवादितश्चरेत् । न हि धर्म्मादपेत्यार्थः कामो वापि कदाचन ॥१८॥

धार्म्मिकं पूजयन्ति च न धनाढ्यं न कामिनम्। धने सुखकला काचिद् धर्म्मे तु परमं सुखम्॥१९॥

धर्म्म एव प्लवो नान्यः स्वर्ग्गं समभिवाञ्छताम् स च नौर्व्वणिजस्तटं जलधेः पारमिच्छतः॥२०॥

यत्नः कामार्थमोक्षाणां कृतोऽपि हि विपद्यते । धर्म्माय पुनरारम्भः सङ्कल्पोऽपि न निष्फलः ॥२१॥

यथादित्यः समुद्यन् वै तमः सर्व्वं व्यपोहति । एवं कल्याणमातिष्ठन् सर्व्वपापं व्यपोहति ॥२२॥

यथा यथा हि पुरुषः कल्याणे रमते मनः। तथा तथास्य सिद्ध्यन्ति सर्व्वार्था नात्र संशयः॥२३॥

धर्म्मः सदा हितः पुंसां धर्म्मश्चैवाश्रयः सताम् । धर्म्मल्लोकास्त्रयस्तात प्रवृत्ताः सचराचराः ॥२४॥

यथेक्षुहेतोरिह सेचितं पयः तृणानि वल्लीरपि सम्प्रसिञ्चति । तथा नरो धर्म्मपथेन सञ्चरन् यशांसि कामानि वसूनि चाश्नुते ॥२६॥

सुरूपतामात्मगुणं च विस्तरं कुलान्वयं द्रव्यसमृद्धिसञ्चयम् । नरो हि सर्व्वं लभते यथाकृतं सदाशुभेनात्मकृतेन कर्म्मणा ॥२७॥

कान्तारवनदुर्ग्गेषु कृच्च्रेष्वापत्सु सम्भ्रमे। उद्यतेषु च शस्त्रेषु नास्ति धर्म्मवतां भयम्॥२८॥