मृतो दरिद्रः पुरुषो मृतं राज्यमरक्षकम् । मृतमश्रोत्रियं श्राद्धं मृतो यज्ञस्त्वदक्षिणः ॥२८६॥

दुर्भिक्षादपि दुर्भिक्षं भयादतिभयं तथा । मृतेभ्यः प्रमृतं यान्ति दरिद्राः पापकारिणः ॥२८७॥

दरिद्रस्य मनुष्यस्य दुष्प्रज्ञस्याधनस्य च । कालेऽप्युक्तं हितं वाक्यं न कश्चित् प्रतिपद्यते ॥२८८॥

सन्तोऽपि न विराजन्ते लुप्तार्थस्येतरे गुणाः । आदित्य इव भूतानां श्रीर्गुणानां प्रकाशिका ॥२८९॥

अहिरण्यमदासं तदल्पान्नाद्यमगोरसम् । गृहं कृपणवृत्तीनाम् नरकस्य परो निधिः ॥२९१॥

यश्च कृशः कृशधनः कृशभृत्यः कृषातिथिः । स वै राजन् कृषो नाम शरीरकृशः कृशः ॥२९२॥

सुहृदां हि धनं भुंक्ते कृत्वा प्रणयमीप्सितम् । प्रतिकर्त्तुमशक्तस्य जीवितान्मरणं वरम् ॥२९३॥

न तथा खिद्यते राजन् प्रकृत्या निर्धनो जनः । यथा भद्राणि सम्प्राप्य तैर्विहीनः सुखैधितः ॥२९४॥

प्रायेण श्रीमतां गेहे भोक्तुं शक्तिर्न विद्यते । दरिद्राणाम् तु राजेन्द्र सशाखमपि जीर्य्यति ॥२९५॥

सम्पन्नातरमेवान्नं दरिद्रा भुञ्जते सदा । क्षुत् स्वादुतां जनयति सा चाढ्येषु न विद्यते ॥२९६॥