कर्म्मदायादको लोकः कर्म्मसम्बन्धिलक्षणः। कर्म्माणि चोदयन्तीह सर्व्वे कर्म्मवशा वयम्॥॥

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम्। तथा शुभाशुभं कर्म्म, कर्त्तारमनुगच्छति॥३५९॥

अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च। स्वं कालं नातिवर्त्तन्ते तथा कर्म्म पुरा कृतम्॥३६०॥

बालो युवा च वृद्धश्च यत् करोति शुभाशुभं। तस्यां तस्यामवस्थायां भुंक्ते जन्मनि जन्मनि॥३६१॥

बुद्धिमन्तो महोत्साहाः प्राज्ञाः शूरा जितेन्द्रियाः। पाणिपादैरुपेताश्च दृश्यन्ते प्रेष्यतां गताः॥३६२॥

महच्च फलवैसम्यं दृश्यते फलबन्धिषु। वहन्ति शिविकामन्ये यान्त्यन्ये शिविकां गताः॥३६३॥

सम्मानश्चावमानश्च लाभालाभौ क्षयाक्षयौ। प्रवृत्ता विनिवर्तन्ते विधानान्ते पदे पदे॥३६५॥

मुष्णन् दरिद्रात्यभिहन्यते घ्नन् पूज्यानसम्पूज्य भवत्यपूज्यः। यत् कर्म्मविजं वपते मनुष्यः तस्यानुरूपाणि फलानि भुंक्ते॥३६६॥

अन्यदुप्तं जातमन्यदित्येतन्नोपपद्यते। उप्यते भुवि यद्वीजं तत्तदेव प्ररोहति॥३६७॥

नित्यमेव सुखं स्वर्ग्गे सुखं दुःखमिहोभयम्। नरके दुःखमेवैतन् मोक्षे तु परमं सुखम्॥३६८॥