Sloka 181

१८१. 181.

धनानि जीवितं चैव परार्थे प्राज्ञ उत्सृजेत् ।

सन्निमित्तं वरं त्यागो विनाशे नियते सति ॥१८१॥

dhanāni jīvitaṁ caiva parārthe prājña utsṛjet,

sannimittaṁ varaṁ tyāgo vināśe niyate sati.

 

Orang terpelajar harus mempergunakan kekayaan dan hidupnya untuk kepentingan orang lain, biarlah pengeluaran itu untuk tujuan yang baik, karena jika tidak, keduanya tidak akan bertahan.

 

Mangke māra de sang enak wruhnira, tar tinĕngĕtnira māsnira, huripnira tuwi, yan pakaphalang kaparamārthan, wruh wi sira ring niyataning pati mwang ri tan hana ning wastu langgĕng, matangnyan lĕhĕng, ikang winaśa makaphalang kaparamārthan.

 

Sekarang, ada tindakan orang yang tinggi pengetahuannya dan tidak pelit akan kekayaannya, nyawanya sekali pun, jika untuk kemanfaatan orang lain (kesejahteraan masyarakat). Ia tahu bahwa yang pasti adalah kematian serta tidak ada yang akan hidup abadi. Itulah sebabnya lebih baik berkorban, demi pahala kesejahteraan masyarakat.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 216

अवज्ञया दीयते यद्यदेवाश्रद्धयापि च । तदाहुरधनं दानं मुनयः सत्यवादिनः ॥२१६॥

Sloka 217

अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् । असदित्युच्यते पार्ष न च तत्प्रेत्य नेह च ॥२१७॥

Sloka 218

देयानि घणपिण्यक शाकान्यपि हि याचतः । तदभ्यासोचितत्यागो मांसाद्यपि हि दास्यति ॥२१८॥

Sloka 219

यो न दद्यात् प्रतिश्रुत्य स्वल्पं वा यदि वा बहु । आशास्तस्य हताः सर्व्वाः क्लीबस्येव हताः क्रियाः ॥२१९॥

Sloka 220

करिस्य इति सशृमुत्य कर्त्तव्यं तदकुर्वतः । मिथ्यवचनदग्धस्य इष्टं पुर्तं विहन्यते ॥२२०॥

Sloka 221

एकाग्निकर्म्म हवनं त्रोतायां यच्च हूयते । अन्तर्वेद्यां च यद्दानमिष्टम् तदभिधीयते ॥२२१॥

Sloka 222

वापीकूपताटकानि देवतायतनानि च । अन्नप्रदनमरमः पूर्त्तमित्यभिधीयते ॥२२२॥

Sloka 223

प्रायेणाकृतकृत्यत्वान्मृत्योनिद्विजते नरः । कृतकृत्याः प्रतीक्षन्ते मृत्युं प्रियमिवातिथिम् ॥२२३॥

Sloka 224

कथं ते त्यक्तसद्मृत्ताः सुखं रात्रिषु शेरते । मरणान्तरिता येषां नरकेषूपपत्तयः ॥२२४॥

Sloka 225

यो दद्यादपरिक्लिष्टमन्नमध्वनि वर्तते । श्रान्तायादृष्टपूर्वाय तस्य पुन्यफलं महत् ॥२२५॥