Sloka 202

२०२. 202.

शिक्षयन्ति न यच्छन्ते देहिति कृपणा नरः ।

अवस्थेयमदानस्य मा भूदेवं भवानिति ॥२०२॥

śikṣayanti na yacchante dehiti kṛpaṇā naraḥ,

avastheyamadānasya mā bhūdevaṁ bhavāniti.

 

Jangan enggan menasehati orang lain untuk bermurah hati, tapi liatlah orang yang tidak mau memberi derma pegang erat.

 

Kunĕng kapawitran ika sang manasi mara aminta dāna, ri denyar, pawara-warah, mapitutur kumwa lingnira, haywa juga ngwang matĕngĕt, prihĕn kagawayakĕna tapwa ikang dāna, wulatana kĕta awasthā ning tan pagawe dāna ngūni, ya ika mamangke kadi sanghulun, yathānya tat mamangke ya, matangnyan gawayakĕna ikang dāna, mangkana lingnira wara-warah, tātar panasi sirār mangkana apitutur juga, matangnyan pawitra.

 

Adapun pensucian dari peminta-minta itu, yang datang meminta derma, adalah bahwa ia mengajarkan dan menasihatkan, seakan mengatakan: “Jangan hendaknya kau berlaku kikir, usahakan selalu untuk memberi derma.  Lihatlah akibat orang yang tidak memberi derma pada waktu dahulu, ia pun menjadi seperti hamba kini. Agar Anda tidak seperti hamba, maka lakukanlah pemberian derma.” Demikian katanya memberi ajaran. Sesungguhnya dia tidak hanya meminta-minta, tetapi juga memberikan nasihat, sehingga derma menjadi cara pensucian.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 226

कृशाय ह्रीमते तात पृत्तिक्षीणाय सीदते । अपहन्यात् क्षुधां यस्तु न तेन पुरुषः समः ॥२२६॥

Sloka 227

प्रत्यक्षं प्रीतिजननं भोक्तृदात्रोर्म्महाफलम् । सर्व्वाण्यन्यानि दानानि परोक्षफलवन्त्युत ॥२२७॥

Sloka 228

देयमार्त्तस्य चरनं स्थितश्रान्तस्य चासनम् । टृषितस्य चा पानीयं क्षुधितस्य च भोजनम् ॥२२८॥

Sloka 229

चक्षुर्दद्यन्मनो दद्याद् वाचं दद्यात् सुभाषिताम् । प्रत्युत्थानाभिगमनं कुर्य्यन्न्यायेन चार्च्चनम् ॥२२९॥

Sloka 230

तृणानि भूमिरुदकं वाक् चतुर्थी च सूनृता । सतामेतानि गेहेषु नोच्छिद्यन्ते कथञ्चन ॥२३॰॥

Sloka 231

येषां नाग्रभुजो देवा न वृद्धातिथिबालकाः । राक्षसानेव तान् विद्धि निर्प्वषट्कारमङ्गलान् ॥२३१॥

Sloka 232

एक स्वादु न भुञ्जीत एकः स्वार्थान् न चिन्तयेत् । एको न गश्छेदध्वानं नैकः सुप्तेषु जागृयात् ॥२३२॥