प्रत्यहं प्रत्यवेक्षेत ह्यात्मनो वृत्तमात्मना । किन्नु मे पशुभिस्तुल्यं किमु सत्पुरुषैः समम् ॥३२१॥

कर्ता कारयिता चैव यश्चैवमनुमन्यते । शुभं वा यदि वा पापं तेषामपि समं फलम् ॥३२२॥

न पपे प्रति पापः स्यात् साधुरेव सदा भवेत् । आत्मनैव हतः पापो यःपापं कर्तुमिच्छति ॥३२३॥

आरोप्यते शिला शैले क्लेशेन महता यथा । पत्यते च सुखेनाधस्तथात्मा पुण्यपापयोः ॥३२४॥

दिवं स्पृशति भूमिं च शब्दः पुण्यस्य कर्म्मणः । यावत् स शब्दो भवति तावत् पुरुष उच्यते ॥३२५॥

कीर्त्तीर्हि पुरुषम् लोके सन्जीवयति मातृवत् । अकीर्तिर्ज्जीवितं हन्ति जीवतोऽपि शरीरिणः ॥३२६॥

द्रोग्धव्यं न च मित्रेषु न विश्वस्तेषु कर्हिचित् । यस्य चान्नानि भुञ्जीत यत्र च स्यात् प्रतिश्रयः ॥३२७॥

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते शठे । निष्कृतिर्व्विहिता सब्भिःकृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥३२८॥

नरकाध्युषितःपन्था गन्तव्यस्तेन दारुणः । आपपेऽपापहृदये यःपापमनुतिष्ठति ॥३२९॥