अभिवाद्य यथा वृद्धान् सन्तो गच्छन्ति निर्वृतिम् । तथा सज्जनमाक्रुश्य मूर्खो भवति निर्वृतः ॥३४८॥

अप्रदाता समृद्धोऽसौ दरिद्रश्च महामनाः । अश्रुतश्च समुन्नद्धस्तमाहुर्मूढचेतसम् ॥३४९॥

परं क्षिपति दोषेण वर्तमानः स्वयं तथा। यश्च कुप्यत्यनीशः सन् स तु मूढतरो नरः॥३५०॥

मृदु वै मन्यते पापो भाष्यमाणमशक्तिजम्। जितमर्थं विजानीयादुपला मार्द्दवे सति॥३५१॥

असन्तोऽभ्यर्थिताः सद्भिः किञ्चित् कर्य्यं कदाचन। मन्यन्ते सन्तमात्मानमसन्तमिति विश्रुतम्॥३५२॥

प्राज्ञोऽपि जल्पतां पुंसां श्रुत्वा वाचः शुभाशुभाः। गुणवद्वाक्यमादत्ते हंसः क्षीरमिवाम्भसि॥३५३॥

चोद्यमानोऽपि पापाय शुभात्मा नाभिपद्यते। वार्य्यमाणोऽपि पापात्मा पपेभ्यः पापमिच्छति॥३५४॥

व्यर्थं श्रुतमशीलस्य धनं कृपणजीविनः। उत्साहो मन्दभाग्यस्य बलं कापुरुषस्य च॥३५५॥

कपाले यद्वदापः स्युः श्वदृतौ वा यथा पयः। आश्रयस्थानदोषेण वृत्तहीने तथा श्रुतम्॥३५६॥