धर्म्मेणार्थः समाहार्य्यो धर्म्मलब्धं त्रिधा धनम्। कर्त्तव्यं धर्म्म परमं मानवेन प्रयत्नतः॥२६७. ॥

एकेनांशेन धर्म्माथः कर्त्तव्यो भूतिमिच्छता। एकेनांशेन कामार्थ एकमंशं विविर्द्धयेत्॥२६८॥

येऽर्था धर्म्मेण ते लभ्या येऽधर्म्मेण धिगस्तु तान्। धर्म्मं वै शाश्वतं लोके न जह्यादर्थकांक्षया॥२६९॥

धर्म्मार्थं यस्य वित्तेहा तस्यानीहा गरीयसी। प्रक्षालनाद्धि पङ्कस्य दूरादस्पर्शनं वरम्॥२७॰ ॥

सर्व्वेषामेव शौचानामर्थशौचं विशिष्यते । योऽर्थे शुचिर्हि स शुचिर्न मृद्वारिशुचिः शुचिः ॥२७१॥

येऽर्थाः क्लशेन महता धर्म्मस्यातिक्रमेण वा । अरेर्व्वा प्रणिपातेन मा स्म तेषु कृथा मनः ॥२७२॥

जातस्य हि कुले मुख्ये परवित्तेषु गृध्यतः । लोभश्च प्रज्ञामाहन्ति प्रज्ञा हन्ति हता श्रियम् ॥२७३॥

अवन्ध्यं दिवसं कुर्य्याद् धर्म्मतः कामतोर्ऽर्थतः । गते हि दिवसे तस्मिंस्तदूनं तस्य जीवितम् ॥२७५॥

यन्न धर्म्माय नार्थाय न कामाय न शान्तये । व्यर्थं तज्जन्मिनां जन्म म​ऋअनायैव केवलम् ॥२७६॥

अर्थांस्त्यजत पात्रेषु भजध्वं कामजान् गुणान् । प्रियं प्रियेभ्यः कुरुत मृत्युर्हि त्वरते जयी ॥२७७॥