Sloka 293

२९३. 293.

सुहृदां हि धनं भुंक्ते कृत्वा प्रणयमीप्सितम्

प्रतिकर्त्तुमशक्तस्य जीवितान्मरणं वरम् ॥२९३॥

suhṛdāṁ hi dhanaṁ bhuṁkte kṛtvā praṇayamīpsitam,

pratikarttumaśaktasya jīvitānmaraṇaṁ varam.

Setelah mendapatkan kasih sayang yang diinginkan, seseorang dapat berbagi kekayaan kepada sahabatnya. Tetapi jika dia tidak dapat membalas kembali, lebih baik mati daripada terus hidup.

Apan ikang daridra ngaranya, bhinuktinya ta wibhawa ning mitranya, tinĕkan saprayojananya, ndan pisaningu ya wĕnang amalĕsa ri mitranya, dening daridranya, dening kaśmala ning buddhinya kunĕng, lobha humĕt atĕngĕt, yan paramārthanya, lĕhĕngang māti sangkerika.

Sebab si miskin itu, kekayaan temannya pun akan dinikmatinya, semua kebutuhannya dicukupi sahabatnya itu. Akan tetapi sama sekali ia tidak bisa membalas budi sahabatnya. Oleh karena miskinnya serta keburukan budi pekertinya, sifatnya yang rakus, tidak tulus, dan kikir. Jika demikian halnya, lebih baik mati daripada seperti itu.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 286

मृतो दरिद्रः पुरुषो मृतं राज्यमरक्षकम् । मृतमश्रोत्रियं श्राद्धं मृतो यज्ञस्त्वदक्षिणः ॥२८६॥

Sloka 287

दुर्भिक्षादपि दुर्भिक्षं भयादतिभयं तथा । मृतेभ्यः प्रमृतं यान्ति दरिद्राः पापकारिणः ॥२८७॥

Sloka 288

दरिद्रस्य मनुष्यस्य दुष्प्रज्ञस्याधनस्य च । कालेऽप्युक्तं हितं वाक्यं न कश्चित् प्रतिपद्यते ॥२८८॥

Sloka 289

सन्तोऽपि न विराजन्ते लुप्तार्थस्येतरे गुणाः । आदित्य इव भूतानां श्रीर्गुणानां प्रकाशिका ॥२८९॥

Sloka 290

चण्डालश्च दरिद्रश्च द्वावेतौ सदृशौ मतौ । चण्डालस्य न ग्र्ह्णन्ति दरिद्रो न प्रयच्छति ॥२९॰ ॥

Sloka 291

अहिरण्यमदासं तदल्पान्नाद्यमगोरसम् । गृहं कृपणवृत्तीनाम् नरकस्य परो निधिः ॥२९१॥

Sloka 292

यश्च कृशः कृशधनः कृशभृत्यः कृषातिथिः । स वै राजन् कृषो नाम शरीरकृशः कृशः ॥२९२॥

Sloka 294

न तथा खिद्यते राजन् प्रकृत्या निर्धनो जनः । यथा भद्राणि सम्प्राप्य तैर्विहीनः सुखैधितः ॥२९४॥

Sloka 295

प्रायेण श्रीमतां गेहे भोक्तुं शक्तिर्न विद्यते । दरिद्राणाम् तु राजेन्द्र सशाखमपि जीर्य्यति ॥२९५॥

Sloka 296

सम्पन्नातरमेवान्नं दरिद्रा भुञ्जते सदा । क्षुत् स्वादुतां जनयति सा चाढ्येषु न विद्यते ॥२९६॥