Sloka 463
४६३. 463.
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत् सुखम्।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम्॥४६३॥
yacca kāmasukhaṁ lokeyacca divyaṁ mahat sukham,
tṛṣṇākṣayasukhasyaite nārhataḥ ṣoḍaśīṁ kalām.
Daripada kenikmatan cinta di dunia maka kesenangan kesucian adalah lebih besar, tidak menambah kesenangan dunia meski dari keranjingan seperenam belasnya.
Apayapan ikang sukha, kawangun dening kabhuktya ning pañcawiṣaya, ngke ring martyaloka, lawan ikang sukha, kawangun dening kabhuktyan ing pañcawiṣaya ring suraloka, ika tang sukha kalih, yatika pisanakĕna pindan, tahil-tahilana ta ya, makalayanang trĕṣṇā kṣaya sukha ngaranya, hana ya sukha katĕmu, makanimitta hilang ning trĕṣṇā, wĕkas ning sinanggah sukha ika, yatika trĕṣṇā kṣaya sukha ngaranya, yatika wratāna, tahilana lawan ikang sukha kālih, ndan pisaningu hana pahiriban ikang sukha kālih denya, yadyan panĕmbĕlasanya tuwi, iwöng juga soran ikang sukha kālih denya.
Lagipula kesenangan yang ditimbulkan oleh penikmatan pañcawiṣaya di dunia ini, dan kesenangan yang ditimbulkan oleh penikmatan pañcawiṣaya di suraloka. Kedua kesenangan itu disatukan kemudian ditimbang dengan tṛṣṇākṣayasuka, artinya kesenangan yang diperoleh karena terhapusnya tṛṣṇā, merupakan puncak dari kesenangan itu. Itulah yang disebut tṛṣṇākṣayasukha, jelas lebih berat timbangannya dari pada kedua kesenangan tadi. Tidak sekali-kali ada kemiripan kedua kesenangan itu jika dibandingkan dengan tṛṣṇākṣayasukha. Walaupun terhadap seperenambelasnya sekalipun, jauh masih kalah kedua kesenangan itu.
There are no reviews for this eBook.
Sloka Lainnya
Sloka 455
आसन्नान् पुरतो भोगान् दर्श्शयित्वा पुनःपुनः। छागो हरितमुष्ट्येव दूरं नितोऽस्मि तृष्णया॥४५५॥
Sloka 457
जीर्य्यन्ति जीर्य्यतः केशा दन्ता जिर्य्यन्ति जीर्य्यतः। जिविताशा धनाशा च जीर्य्यतोऽपि न जीर्य्यति॥४५७॥
Sloka 461
तृष्णा लोकत्रयस्यास्य निर्व्वैरपरिमन्थिनी। यैस्तु निर्मोकवत् त्यक्ता को दरिद्रः क इश्वरः॥४६१॥
Sloka 462
या दुस्त्यजा दुर्म्मतिभिर्य्या न जीर्य्यति जीर्य्यतः। योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्॥४६२॥
Sloka 464
एको लोभो महाग्राहो लोभात् पापं प्रवर्त्तते। ततः, पापादधर्म्माप्तिस्ततो दुःखं प्रवर्तते॥४६४॥