Sloka 464
४६४. 464.
एको लोभो महाग्राहो लोभात् पापं प्रवर्त्तते।
ततः, पापादधर्म्माप्तिस्ततो दुःखं प्रवर्तते॥४६४॥
eko lobho mahāgrāho lobhāt pāpaṁ pravarttate,
tataḥ, pāpādadharmmāptistato duḥkhaṁ pravartate.
Satu keserakahan saja sudah cukup, dari keserakahan menghasilkan dosa. Dari dosa muncul adharma, dari adharma menghasilkan kedukaan dan penderitaan.
Nghing si trĕṣṇā tikang manuwuhakĕn kalobhan, tātan hana bheda nikang kalobhan lawan wuhaya ri kapwan krūra anglĕmakĕn ring sangsāra, tumuwuh pwang kalobhan, mĕtu tang buddhi pāpa, ikang buddhi pāpa, ya tikā mangun adharma, ikang adharma, ya ta phala duhkha, niwaṇḍha ning amukti lara prihati ika ta.
Tṛṣṇā itulah yang menumbuhkan nafsu loba, tiada bedanya nafsu loba itu dengan buaya, karena keduanya sama kejamnya menenggelamkan orang ke dalam lautan saṁsāra, jika nafsu loba itu bertambah hebat, timbullah pikiran jahat, pikiran jahat itulah yang menimbulkan adharma, adharma itu menghasilkan kedukaan, yang menjadi sebab orang merasakan penderitaan dan kesedihan hati.
There are no reviews for this eBook.
Sloka Lainnya
Sloka 455
आसन्नान् पुरतो भोगान् दर्श्शयित्वा पुनःपुनः। छागो हरितमुष्ट्येव दूरं नितोऽस्मि तृष्णया॥४५५॥
Sloka 457
जीर्य्यन्ति जीर्य्यतः केशा दन्ता जिर्य्यन्ति जीर्य्यतः। जिविताशा धनाशा च जीर्य्यतोऽपि न जीर्य्यति॥४५७॥
Sloka 461
तृष्णा लोकत्रयस्यास्य निर्व्वैरपरिमन्थिनी। यैस्तु निर्मोकवत् त्यक्ता को दरिद्रः क इश्वरः॥४६१॥
Sloka 462
या दुस्त्यजा दुर्म्मतिभिर्य्या न जीर्य्यति जीर्य्यतः। योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्॥४६२॥