Sloka 464

४६४. 464.

एको लोभो महाग्राहो लोभात् पापं प्रवर्त्तते

ततः, पापादधर्म्माप्तिस्ततो दुःखं प्रवर्तते६४॥

 

eko lobho mahāgrāho lobhāt pāpaṁ pravarttate,

tataḥ, pāpādadharmmāptistato duḥkhaṁ pravartate.

 

Satu keserakahan saja sudah cukup, dari keserakahan menghasilkan dosa. Dari dosa muncul adharma, dari adharma menghasilkan kedukaan dan penderitaan.

 

Nghing si trĕṣṇā tikang manuwuhakĕn kalobhan, tātan hana bheda nikang kalobhan lawan wuhaya ri kapwan krūra anglĕmakĕn ring sangsāra, tumuwuh pwang kalobhan, mĕtu tang buddhi pāpa, ikang buddhi pāpa, ya tikā mangun adharma, ikang adharma, ya ta phala duhkha, niwaṇḍha ning amukti lara prihati ika ta.

 

Tṛṣṇā itulah yang menumbuhkan nafsu loba, tiada bedanya nafsu loba itu dengan buaya, karena keduanya sama kejamnya menenggelamkan orang ke dalam lautan saṁsāra, jika nafsu loba itu bertambah hebat, timbullah pikiran jahat, pikiran jahat itulah yang menimbulkan adharma, adharma itu menghasilkan kedukaan, yang menjadi sebab orang merasakan penderitaan dan kesedihan hati.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 486

स्वदेहज्ञानस्वसांज्ञान् यद्वदाङ्गात् क्रिमींस्त्याजेत्। स्वसंज्ञानस्वजांस्तद्वत् सुतसंज्ञान् क्रिमींस्त्याजेत्॥४८६॥

Sloka 487

यत्र स्नेहो भयं तत्र स्नेहो दुःखस्य भाजनम्। स्नेहमूलानि दुःखानि तस्मिंस्त्यक्ते महत् सुखम्॥४८७॥

Sloka 488

स्वजने न च ते चिन्ता कर्त्तव्या मोक्षबुद्धिना। इमे मया विना तात भविष्यन्ति कथं न्विति॥४८८॥

Sloka 489

स्वयमुत्पद्यते जन्तुः स्वयमेव विवर्द्धते। सुखदुःखे तथा मृत्युं स्वयमेवाधिगच्छति॥४८९॥

Sloka 490

यथा काष्ठं च काष्ठं समेयातां महोदधौ। समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमगमः ॥४९०॥

Sloka 491

एवं पुत्राश्च ज्ञातयः सुहृदस्तथा। अतिस्नेहो न कर्त्तव्यो विप्रयोगो ध्रुवो हि तैः॥४९१॥