Sloka 13

१३. 13.

कर्म्मभूमिरियं ब्रह्मन् फलभूमिरसौ मता ।

इह यत् कुरुते कर्म्म​ तत् परत्रोपभुज्यते ॥१३॥

karmmabhūmiriyaṁ brahman phalabhūmirasau matā,

iha yat kurute karmma tat paratropabhujyate.

 

Oh Brahman, menjelma menjadi manusia dapat melakukan perbuatan. Dapat menikmati dari hasil-hasilnya. Perbuatan apa pun yang dilakukan di bumi, dinikmati nanti di akhirat.

 

Apan iking janma mangke, pagawayan śubhāśubhakarma juga ya, ikang ri pĕna pabhuktyan karmaphala ika, kalinganya, ikang śubhāśubhakarma mangke ri pĕna ika an kabukti phalanya, ri pĕgatni kabhuktyanya, mangjanma ta ya muwah, tūmūta wāsanāning karmaphala, wāsanā ngaraning sangakāra, turahning ambĕmātra, ya tinūtning paribhāsā, swargacyuta, narakacyuta, kunang ikang śubhāśubhakarma ri pena, tan paphala ika, matangnyan mangke juga pĕngpönga śubhāśubhakarma.

 

Oleh karena menjadi manusia seperti sekarang ini merupakan kesempatan melakukan perbuatan baik atau buruk juga. Hasil perbuatannya itu akan dinikmati di alam baka. Kesimpulannya, perbuatan baik atau perbuatan jahat akan dinikmati hasilnya di alam baka. Setelah selesai menikmatinya maka ia menjelma kembali menjadi manusia diikuti oleh perbuatan masa lalunya. Wasana itu bernama sangaskara, sisa-sisa yang tinggal sedikit dari bekas-bekasnya saja, yang diikuti hukuman yaitu jatuh dari tingkatan sorga maupun dari kawah neraka. Adapun perbuatan baik atau buruk yang dilakukan di akhirat, tidak berpahala sesuatu apa pun, karena yang sangat menentukan adalah perbuatan baik atau buruk yang diperbuat pada masa sekarang saja.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 7

धर्म्मे चार्थे च कामे च मोक्षे च भारतर्षभ। यदिहास्ति तदन्यत्र यन्नेहास्ति न तत् क्वचित् ॥७॥

Sloka 8

मानुषः सर्व्वभूतेषु वर्त्तते वै शुभाशुभे ।            अशुभेषु समाविष्टं शुभेष्वेवावकारयेत् ॥८॥

Sloka 9

उपभोगैः परित्यक्तं नात्मानमवसादयेत् । चण्डालत्वेऽपि मानुष्यं सर्व्वथा तात दुर्ल्लभम् ॥९॥

Sloka 10

इयं हि योनिः प्रथमा यां प्राप्य जगतीपते । आत्मानं शक्यते त्रातुं कर्म्मभिः शुभलक्षणैः ॥१०॥

Sloka 11

इहैव नरकव्याधेश्चिकित्सां न करोति यः । गत्वा निरौषधं स्थानं सरुजः किं करिष्यति ॥११॥

Sloka 12

सोपानभूतं स्वर्ग्गस्य मानुष्यं प्राप्य दुर्ल्लभम् । तथात्मानं समादध्याद् ध्वंसेत न पुनर्य्यथा ॥१२॥

Sloka 14

मानुष्यं दुर्ल्लभं प्राप्य विद्युल्लसितचञ्चलम्। भवक्षये मतिः कार्य्या भवोपकरणेषु च॥१४॥

Sloka 15

यो दुर्ल्लभतरं प्राप्य मानुष्यं लोभतो नरः। धर्म्मावान्ता कामात्मा भवेत् सकलवञ्चितः॥१५॥

Sloka 16

मानुष्यं महादुष्प्राप्यं तडिद्विलसितोपमम् । तल्लब्ध्वा यदि संसारान्नापक्रामति वञ्चितः ॥१६॥

Sloka 17

ऊर्ध्वबहुर्व्विरौम्येष न  च कश्चिच्छृणोति मे । धर्मादर्थश्च कामश्च स किमर्थं न सेव्यते ॥१७॥