तदाऽसमृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः। तदा शून्यं जगत् सर्व्वं यदा मात्रा वियुज्यते॥२५३॥

अभिवादयेत वृद्धमासनं चास्य दर्शयेत्। कृताञ्जलिरुपासीत गच्छन्तं पृष्ठतोऽन्वियात्॥२५४॥

अभिवादनशीलस्य नित्यं वृद्धोपसेविनः। चत्वारि तस्य वर्धन्ते कीर्तिरायुर्य्यशो बलम्॥२५६॥

वयसः कर्म्मणोऽर्थस्य​ श्रुतस्याभिजनस्य च। वेषवाग्भुद्धिसारूप्यमनुन्मत्तस्य लक्षणम्॥२५७॥

विषण्णं दीनमाविग्नं क्षुधार्त्तं व्याधिपीडितम्। हृतस्वं व्यसनार्त्तं च नित्यमाश्वासयेन्नरः॥२५८॥

श्रुतिस्मृत्युदितं सम्यङ् निबद्धं स्वेषु कर्म्मसु। धर्म्ममूलं निषेवेत सदाचारमतन्द्रितः॥२५९॥

आचाराद्विच्युतो जन्तुर्न धर्म्मफलमश्नुते। आचारेण हि संयुक्तः संपूर्ण्णफलभाग्भवेत्॥२६॰॥

अमावास्यां चतुर्द्दश्यां पौर्ण्णमास्यष्टमीषु च। ब्रह्मचारी भवेन्नित्यममृतस्नातको द्विजः॥२६१॥

नादत्तमिच्छेन्न पिवेच्च मद्यं प्राणान्न हिंसेन्न वदेच्च मिथ्याम्। परस्य दारान् मनसापि नेच्छेद् यः स्वर्ग्गमिच्छेद् गृहवत् प्रवेष्टुम्॥२६२॥

नृत्तं गीतवादित्रं गन्धमाल्यं यानं दर्प्पं शायनं चासवं च। संवर्ज्जयन् पर्व्वकाले मिताशी मरुतां लोकानक्षयानभ्युपैति॥२६३॥