धर्म्मे चार्थे च कामे च मोक्षे च भारतर्षभ। यदिहास्ति तदन्यत्र यन्नेहास्ति न तत् क्वचित् ॥७॥

मानुषः सर्व्वभूतेषु वर्त्तते वै शुभाशुभे ।            अशुभेषु समाविष्टं शुभेष्वेवावकारयेत् ॥८॥

उपभोगैः परित्यक्तं नात्मानमवसादयेत् । चण्डालत्वेऽपि मानुष्यं सर्व्वथा तात दुर्ल्लभम् ॥९॥

इयं हि योनिः प्रथमा यां प्राप्य जगतीपते । आत्मानं शक्यते त्रातुं कर्म्मभिः शुभलक्षणैः ॥१०॥

इहैव नरकव्याधेश्चिकित्सां न करोति यः । गत्वा निरौषधं स्थानं सरुजः किं करिष्यति ॥११॥

सोपानभूतं स्वर्ग्गस्य मानुष्यं प्राप्य दुर्ल्लभम् । तथात्मानं समादध्याद् ध्वंसेत न पुनर्य्यथा ॥१२॥

कर्म्मभूमिरियं ब्रह्मन् फलभूमिरसौ मता । इह यत् कुरुते कर्म्म​ तत् परत्रोपभुज्यते ॥१३॥

यो दुर्ल्लभतरं प्राप्य मानुष्यं लोभतो नरः। धर्म्मावान्ता कामात्मा भवेत् सकलवञ्चितः॥१५॥

मानुष्यं महादुष्प्राप्यं तडिद्विलसितोपमम् । तल्लब्ध्वा यदि संसारान्नापक्रामति वञ्चितः ॥१६॥

ऊर्ध्वबहुर्व्विरौम्येष न  च कश्चिच्छृणोति मे । धर्मादर्थश्च कामश्च स किमर्थं न सेव्यते ॥१७॥