कान्तारवनदुर्ग्गेषु कृच्च्रेष्वापत्सु सम्भ्रमे। उद्यतेषु च शस्त्रेषु नास्ति धर्म्मवतां भयम्॥२८॥

मनोनुकूलाः प्रमदा रूपवत्यः स्वलंकृताः । वासः प्रासादपृष्ठे च भवन्ति शुभकर्म्मणाम् ॥२९॥

अर्ज्जयेज्ज्ञानमर्थाश्च विद्वानमरवत् स्थितः। केशेष्विव गृहितः सन् मृत्युना धर्म्ममाचरेत्॥३१॥

मस्तकस्थायिनं मृत्युं यदि पश्येदयं जनः । आहारोऽपि न रुच्येत किमुताकृत्यकारिता ॥३२॥

युवैव धर्म्ममन्विच्छेद् युवा वित्तं युवा श्रुतम्। तिर्य्यग्भवति वै दर्भ उत्पतन् न च विद्ध्यति॥३३॥

पूर्व्वे वयसि यः शान्तः स शान्त इति मे मतिः। धातुषु क्षीयमाणेषु शमः कस्य न विद्यते॥३४॥

युवत्वापेक्षया बालो वृद्धत्वापेक्षया युवा। मृत्योरुत्सङ्गमारुह्य स्थविरः किमपेक्षते॥३५॥

पुरा शरीरमन्तको भिनत्ति रोगसारथिः। प्रसह्य जिवितक्षये शुभं महत् समाहरेत्॥३६॥

युवैव धर्म्मशीलः स्यादनित्यं खलु जीवितम् । को हि जानाति कस्याद्य मृत्युसेना पतिष्यति ॥३७॥

आ धूमाग्रान्निवर्त्तन्ते ज्ञातयः सह बान्धवैः। येन तैः सह गन्तव्यं तत् कर्म्म सुकृतं कुरु॥३८॥