Sloka 315

३१५. 315.

प्रिष्ठतो न विजल्पन्ति दीनमभ्युद्धरन्ति च

सम्वासान्नावमन्यन्ते सेव्या राजेन्द्र साधवह् ॥३१५॥

priṣṭhato na vijalpanti dīnamabhyuddharanti ca,

samvāsānnāvamanyante sevyā rājendra sādhavah.

Orang suci tidak menceritakan keburukan dibelakang seseorang. Memberikan pertolongan terhadap kesusahan, tidak memberikan penghinaan. Oleh karena layani orang-orang suci.

Nihan ta purih sang sādhu, tan dadi juga sira mucapa doṣa ning len, ri wuri-wurinya tuwi, taranggā tan patulunga yan panon kalaran, tatar asampe, matwang asing ring amarāśraya, matangnyan jogya sewan juga sira.

Demikian mestinya pembawaan orang sadhu, tidak dibenarkan beliau menceritakan keburukan orang lain, apalagi kalau di belakang orangnya itu, tiada pernah tidak memberi pertolongan jika melihat orang kesusahan. Akan tetapi beliau sayang, belas kasihan kepada orang yang meminta pertolongan. Oleh karena itu, seyogyanyalah beliau itu dihormati.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 311

सद्भिरेव सहासीत सद्भिः कुर्वीत सङ्गतिम् । सद्भिर्व्विवादं मैत्रिं वा नासद्भिः किञ्चिदाचरेत् ॥३११॥

Sloka 312

न प्रहृष्यति सम्माने निन्दितो नानुतप्यते । न क्रुद्धः परुषाण्याह तमाहुः साधुलक्षणम् ॥३१२॥

Sloka 313

न स्मरन्त्यपराद्धानि स्मरन्ति सुकृतानि च । असम्भिन्नार्य्यमर्य्यादाः साधवः पुरुषोत्तमाः॥॥

Sloka 314

यथा यथा प्रकृष्टानां क्षेत्राणां सस्यसम्पदः । शाखा च फलभारेण नम्रः साधुस्तथा तथा ॥३१४॥

Sloka 316

अर्थं महान्तमासाद्य विद्यामैश्वर्य्यमेव​ च । विचरेदसमुन्नद्धं यः स पण्डित उच्यते ॥३१६॥

Sloka 317

अनुगन्तुं सतां वर्त्म यदि कृत्स्नं न शक्यते । स्वल्पमप्यनुगन्तव्यं मर्ग्गस्थोऽपि न सीदति ॥३१७॥

Sloka 318

न केवलं जनस्यास्य साधुर्भवति सम्मतः । पुरुषं वृतसम्पन्नमात्मापि बहु मन्यते ॥३१८॥

Sloka 319

आर्य्यवृत्तमिदं वृत्तमिति विज्ञाय शाष्वतम् । सन्तः परार्थं कुर्वाणा नावेक्षन्ते प्रतिक्रियाम् ॥३१९॥

Sloka 320

वृत्तं यत्नेन संरक्स्यं वित्तमेति च याति च । अक्षीनो वित्ततः क्सीनो वृत्ततस्तु हतो हतः ॥३२०॥

Sloka 321

प्रत्यहं प्रत्यवेक्षेत ह्यात्मनो वृत्तमात्मना । किन्नु मे पशुभिस्तुल्यं किमु सत्पुरुषैः समम् ॥३२१॥