यावतः कुरुते जन्तुः सम्बन्धान् मनसः प्रियान्। तावन्तोऽस्य विधीयन्ते हृदये शोकशङ्कवः॥४८२॥

मानसं दुःखमूलं तु स्नेह इत्युपलभ्यते। स्नेहाच्च सज्जते जन्तुर्दुःखयोगमुपैति च॥४८३॥

पुत्रदारकुटुम्बेषु नक्ताः सीदन्ति जन्तवः। सरःपङ्कार्ण्णवे मग्ना जीर्ण्णा वनगजा इव॥४८४॥

एतत् तद्दुर्ज्जयं लोके पुत्रदारमयं विषम्। जायन्ते च म्रियन्ते च यत् पीत्वा मोहिताः प्रजाः॥४८५॥

स्वदेहज्ञानस्वसांज्ञान् यद्वदाङ्गात् क्रिमींस्त्याजेत्। स्वसंज्ञानस्वजांस्तद्वत् सुतसंज्ञान् क्रिमींस्त्याजेत्॥४८६॥

यत्र स्नेहो भयं तत्र स्नेहो दुःखस्य भाजनम्। स्नेहमूलानि दुःखानि तस्मिंस्त्यक्ते महत् सुखम्॥४८७॥

स्वजने न च ते चिन्ता कर्त्तव्या मोक्षबुद्धिना। इमे मया विना तात भविष्यन्ति कथं न्विति॥४८८॥

स्वयमुत्पद्यते जन्तुः स्वयमेव विवर्द्धते। सुखदुःखे तथा मृत्युं स्वयमेवाधिगच्छति॥४८९॥

यथा काष्ठं च काष्ठं समेयातां महोदधौ। समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमगमः ॥४९०॥