यथा हिरन्यकर्त्ता वै रूप्य मग्नौ विशोधयेत्। बहुशो ह्यप्रयत्नेन यत्नेन नचिरेण हि॥४११॥

यथेक्षुहेतोरिह सेचितं पयः तृणानि वल्लीरपि सम्प्रसिञ्चति । तथा नरो धर्म्मपथेन सञ्चरन् यशांसि कामानि वसूनि चाश्नुते ॥२६॥

सुरूपतामात्मगुणं च विस्तरं कुलान्वयं द्रव्यसमृद्धिसञ्चयम् । नरो हि सर्व्वं लभते यथाकृतं सदाशुभेनात्मकृतेन कर्म्मणा ॥२७॥

कान्तारवनदुर्ग्गेषु कृच्च्रेष्वापत्सु सम्भ्रमे। उद्यतेषु च शस्त्रेषु नास्ति धर्म्मवतां भयम्॥२८॥

मनोनुकूलाः प्रमदा रूपवत्यः स्वलंकृताः । वासः प्रासादपृष्ठे च भवन्ति शुभकर्म्मणाम् ॥२९॥

निपानमिव मण्डूकाः सरः पूर्ण्णमिवाण्डजाः । शुभकर्म्मानमायान्ति सहायाश्च धनानि च ॥३॰॥

अर्ज्जयेज्ज्ञानमर्थाश्च विद्वानमरवत् स्थितः। केशेष्विव गृहितः सन् मृत्युना धर्म्ममाचरेत्॥३१॥

मस्तकस्थायिनं मृत्युं यदि पश्येदयं जनः । आहारोऽपि न रुच्येत किमुताकृत्यकारिता ॥३२॥

युवैव धर्म्ममन्विच्छेद् युवा वित्तं युवा श्रुतम्। तिर्य्यग्भवति वै दर्भ उत्पतन् न च विद्ध्यति॥३३॥