भूतानि जात्या मरणान्वितानि जराविकारैश्च समन्वितानि। निरीक्श्य दुःखैः परिपीडितानि मोक्षं प्रशंसन्ति बुधाः स्ववेद्यम्॥॥

जीवितं च शरीरं च जात्या वै सह जायते। उभे सह विवर्द्धेते उभे सह पिनश्यतः॥३९४॥

यद्यच्छरीरेण करोति कर्म्म शरीरयुक्तः समुपाश्नुते तत्। शरीरमेवायतनं सुखस्य दुःखस्य वातोऽस्य भावे न भावे॥३९५॥

एवमभ्याहते लोके कालेनाभिनिपीडिते। सुमहद्धैर्य्यमालम्ब्य मनो मोक्षे निवेशयेत्॥३९६॥

पन्थानौ पितृयानश्च देवयानश्च विश्रुतौ। जन्मिनः पितृयानेन देवयानेन मोक्षिणः॥३९७॥

यज्ञैस्तपोभिर्न्नियमैर्व्व्रतैश्च दिवं समासाद्य पतन्ति भूयः। तस्मादुपास्यं परमं पवित्रं शिवं विमोक्षं विमलं बुधेन॥३९८॥

प्रम्लानेषु च माल्येषु ततः पिपति पाक्षयात्। आ ब्रह्मभवनादेते दोषा ब्रह्मन् सुदारुणाः॥३९९॥

पतन्तस्तु महादुःखं परितापं सुदारुणम्। स्वर्ग्गभाजः प्राप्नुवन्ति तस्मात् स्वर्ग्गं न कामये॥४॰ ॰॥

नरके यातनादुःखं तिर्य्यक्ष्वन्योऽन्यभक्षणम्। क्षुत्तृषादुःखं प्रेतेषु पर्य्येति व्यसनं नृषु॥४॰ १॥