मृत्युर्ज्जर च रोगश्च दुःखं चानेककारणम्। अनुषक्ता यदा देहे किं स्वस्थ इव तिष्ठति॥३८४॥
तिष्ठन्तं च शयानं च मृत्युरन्वेति वै यदा। किं पल्वले मत्स्य इव सुखं स्वपिषि पुत्रक॥३८५॥
अविश्राममपाथेय मनालम्भमदेशकम्। तमःकान्तारमध्वानं कथमेको गमिष्यसि॥३८६॥
यदा विसंज्ञः स्थिरनिश्चलेक्षणः प्रसक्तहिक्कः श्वसनान्तविष्ठितः। तमो महच्छ्वभ्रमिवाभिनीयसे तदा क्व दाराः क्व भवान् क्व बान्धवाः॥३८७॥
पुरा जरा कलेवरं विजर्ज्जरीकरोति ते। बलाङ्गरूपहारिणी विधत्स्व सौकृतं निधिम्॥३८८॥
हिरण्यरत्नसञ्चयाः शुभाशुभेन सञ्चिताः। न तस्य देहसंक्षये भवन्ति कार्य्यसाधकाः॥३८९॥
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसञ्चयः। आरोग्यं प्रियसंवासो गृद्ध्येद्यो न स पण्डितः॥३९॰॥
न विश्वस्यादल्पतायां वह्निव्याधिविषद्विषाम्। तथैव च महत्तायामारोग्यविभवायुषाम्॥३९१॥
स्त्रीषु राजसु सर्प्पेषु स्वाध्याये शत्रुसेविनि। भोगे चायुषि, विश्वासं कः प्राज्ञः कर्तुमर्हति॥३९२॥
