यस्य स्यान्मृत्युना सख्यं यो वै स्यादजरामरः। तस्य तद्युज्यते वक्तुमिदं मे श्वो भविष्यति॥३७१॥

अपर्य्यन्तस्य कालस्य कियानंशः शरच्छतम्। तन्मात्रपरमायुर्य्यः स कथं स्वप्तुमर्हति॥३७२॥

भूतजीवितमत्यल्पं रात्रिस्तत्रार्द्धहारिणी। तदर्द्धमपि निर्ह्रास्यं व्याधिशोकजरामरैः॥३७३॥

सन्निमज्जज्जगदिदं गम्भीरे कालसागरे। जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदवबुध्यते॥३७४॥

नौषधानि न शास्त्राणि न होमा न पुनर्ज्जपाः। त्रायन्ते मृत्युनोपेतं जरया वापि मानवम्॥३७५॥

यस्तु दृष्त्वा परं जीर्ण्णं व्याधितं मृतमेव च। स्वस्थो भवति नोद्विग्नो यथाऽचोतास्तथैव सः॥३७६॥

अपि सागरपर्ययन्तां विजित्येह वसुन्धराम्। न कश्चिज्जत्वापक्रामेज्जरां मृत्युम् च मानवः॥३७७॥

अहोरात्रमयो लोके जरारूपेण सञ्चरन्। मृत्युर्ग्रसति भूतानि पन्नगः पवनं यथा॥३७८॥

नपभोक्तुं न च त्यक्तुं शक्नोति विषयाञ्जरि। अस्थि निर्द्दशनः श्वेव जिह्वया लेढि केवलम्॥३७९॥

आसन्नतरतां याति मृत्युर्य्याति दिने दिने। आघातं नीयमानस्य वध्यस्येव पदे पदे॥३८॰॥