Sloka 372
३७२. 372.
अपर्य्यन्तस्य कालस्य कियानंशः शरच्छतम्।
तन्मात्रपरमायुर्य्यः स कथं स्वप्तुमर्हति॥३७२॥
aparyyantasya kālasya kiyānaṁśaḥ śaracchatam,
tanmātraparamāyuryyaḥ sa kathaṁ svaptumarhati.
Berhari-hari berlalu dari seratus tahun, waktu tak terbatas. Manusia yang harapan hidupnya tertinggi adalah seratus tahun, bagaimana seharusnya dia tidur dengan nyenyak.
Tan pahingan kĕta ikang kāla ngaranya, mātus-atus ikang tahun, tar pakalwasan, kunang ikang prawrĕtti makalwasan ika, sĕpsĕpan gatinya, iking hurip pwa ya ta, kṣaṇamātrā, hananya, apa ta nimitta ning maturwa, pengpöngĕn juga iking hurip, dadahakĕna ring dharmasādhana.
Yang namanya waktu itu tak berbatas, beratus-ratus tahun tetap berlalu tanpa henti. Sebaliknya, tindakan itu ada akhirnya, bahkan terkadang terlambat datangnya. Hidup ini juga hanya sekelebatan saja lamanya, lalu mengapa orang inginnya tidur saja? Mari gunakan sebaik-baiknya hidup ini, korbankan untuk laksana dharma.
There are no reviews for this eBook.
Sloka Lainnya
Sloka 371
यस्य स्यान्मृत्युना सख्यं यो वै स्यादजरामरः। तस्य तद्युज्यते वक्तुमिदं मे श्वो भविष्यति॥३७१॥
Sloka 376
यस्तु दृष्त्वा परं जीर्ण्णं व्याधितं मृतमेव च। स्वस्थो भवति नोद्विग्नो यथाऽचोतास्तथैव सः॥३७६॥
Sloka 377
अपि सागरपर्ययन्तां विजित्येह वसुन्धराम्। न कश्चिज्जत्वापक्रामेज्जरां मृत्युम् च मानवः॥३७७॥
Sloka 379
नपभोक्तुं न च त्यक्तुं शक्नोति विषयाञ्जरि। अस्थि निर्द्दशनः श्वेव जिह्वया लेढि केवलम्॥३७९॥