Sloka 379

३७९. 379.

नपभोक्तुं न च त्यक्तुं शक्नोति विषयाञ्जरि

अस्थि निर्द्दशनः श्वेव जिह्वया लेढि केवलम्७९॥

napabhoktuṁ na ca tyaktuṁ śaknoti viṣayāñjari,

asthi nirddaśanaḥ śveva jihvayā leḍhi kevalam.

Orang tua tidak bisa menikmati dan menghindari kesenangan hidup. Dia seperti anjing tua yang tidak bergigi hanya bisa menjilat tulang.

Matangnyan pengpöngĕn iking hurip, lawan wĕnangta ri kagawayan ing dharmasādhana, apan ikang guṇa tuha ngaranya, atyanta sangsāranya, anona mara kita wwang matuha, mangke kramanya, tan wĕnang matinggal wiṣaya, apan agöng trĕṣṇanya, ndātan wĕnang ya ri kabhuktyanya, apan jīrna sarwendriyanya, Tātan hana pahinya lawan śrĕgālātuha tan pahuntu, trĕṣṇā ring tahulan, kewala dinilatnya ikang tahuluan, dening trĕṣṇanya ring āswādamātra, mangkana papadha nikang wrĕddha kāmuka, lawan ikang śrĕgālātuha tan pahuntu, arah tan wĕnang amĕgat göngning trĕṣṇanya.

Oleh karena itu, gunakan sebaik-baiknya hidup dan kemampuan diri untuk melaksanakan dharma, sebab yang namanya tua itu terlalu besar kesengsaraannya. Lihatlah orang tua yang tidak dapat meninggalkan kesenangan duniawi, karena sangat terikat hatinya kepada kesenangan itu. Ia tidak dapat menikmati kenikmatan itu sebab alat nafsunya lemah, tiada beda antara orang tua dan serigala tua tanpa gigi, namun masih bernafsu makan tulang. Hanya dijilat saja tulang itu karena semata-mata ingin mengecap rasa enaknya saja. Demikianlah persamaan antara orang tua yang bernafsu dan serigala tua yang ompong, tidak mampu melenyapkan keinginan hatinya yang sangat besar itu.

 

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 371

यस्य स्यान्मृत्युना सख्यं यो वै स्यादजरामरः। तस्य तद्युज्यते वक्तुमिदं मे श्वो भविष्यति॥३७१॥

Sloka 372

अपर्य्यन्तस्य कालस्य कियानंशः शरच्छतम्। तन्मात्रपरमायुर्य्यः स कथं स्वप्तुमर्हति॥३७२॥

Sloka 373

भूतजीवितमत्यल्पं रात्रिस्तत्रार्द्धहारिणी। तदर्द्धमपि निर्ह्रास्यं व्याधिशोकजरामरैः॥३७३॥

Sloka 374

सन्निमज्जज्जगदिदं गम्भीरे कालसागरे। जरामृत्युमहाग्राहे न कश्चिदवबुध्यते॥३७४॥

Sloka 375

नौषधानि न शास्त्राणि न होमा न पुनर्ज्जपाः। त्रायन्ते मृत्युनोपेतं जरया वापि मानवम्॥३७५॥

Sloka 376

यस्तु दृष्त्वा परं जीर्ण्णं व्याधितं मृतमेव च। स्वस्थो भवति नोद्विग्नो यथाऽचोतास्तथैव सः॥३७६॥

Sloka 377

अपि सागरपर्ययन्तां विजित्येह वसुन्धराम्। न कश्चिज्जत्वापक्रामेज्जरां मृत्युम् च मानवः॥३७७॥

Sloka 378

अहोरात्रमयो लोके जरारूपेण सञ्चरन्। मृत्युर्ग्रसति भूतानि पन्नगः पवनं यथा॥३७८॥

Sloka 380

आसन्नतरतां याति मृत्युर्य्याति दिने दिने। आघातं नीयमानस्य वध्यस्येव पदे पदे॥३८॰॥

Sloka 381

इदमेतत् करिष्यामि तत एतद्भविष्यति। संकल्पः क्रियते योऽयं न तं मृत्युः प्रतीक्षते॥३८१॥