सर्व्वत्र सम्पदस्तस्य सन्तुष्टम् यस्य मानसम्। उपानद्गूढपादस्य ननु चर्म्मस्तृतेव भूः॥४२१॥

पृथिव्यां यद् व्रीहियवं हिरण्यं पषवः स्त्रियः। नालमेकस्य तद्वित्तमिति मत्वा शमं व्रजेत्॥४२२॥

द्रव्येषु समातितेषु ये गुणास्तान् न चिन्तयेत्। ताननाद्रियमाणस्य स्नेहस्तस्य प्रणश्यति॥४२३॥

प्रीतेः शोकः प्रभवति वियोगार्त्तस्य देहिनः। यदा निरर्थकं वेत्ति तदा सद्यः प्रणश्यति॥४२४॥

नक्तंचर्य्यां दिवास्वप्नमालस्यं मैथुनं मदम्। दैन्यं विषययोगं तु श्रेयोर्ऽथी परिवर्ज्जयेत्॥४२६॥

विषयाणां च दौरात्म्यादिन्दियाणां च चापलात्। मनसश्चानवस्थानात् सर्व्वकृच्छ्रेषु तिष्ठति॥४२७॥

विषयान् प्रत्यवसितुं न जातु लभते धृतिम्। ष्येनच्छायामनुपतन् कपिञ्जल इवातपे॥४२८॥

न जातु कामः काम्यानामुपभोगेन शाम्यति। हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एव विवर्द्धते॥४२९॥