सत्यधर्म्मच्युतात् पुंसः क्रुद्धादाशीविषादिव । नस्तिकोऽप्युद्विजेतेह जनः किं पुनरास्तिकः ॥१३३॥

अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठितम् । मृत्युरपद्यते मोहात् सत्येनापद्द्यतेऽमृतम् ॥१३४॥

न यज्ञा फलदानानि नियमास्तारयन्ति हि । यथा सत्यं परं लोके पुरुषं पुरुषर्षभ ॥१३५॥

ब्राह्मणो वा मनुष्याणमादित्यो वापि तेजसाम् । शिरो वा सर्व्वगात्राणां धर्म्माणां सत्यमुत्तमम् ॥१३६॥

यःपरार्थेऽपहरति स्वां वाचं पुरुषाधमः । आत्मार्थं किं न कुर्य्यात् स पापनरकनिर्भयः ॥१३७॥

सत्यां वाचमहिंसां च वदेदपरिवादिनीं । कल्योपेतामपरुषामनृशंसामपैशुनां ॥१३८॥

दृष्टानुभूतमर्थं यः पृष्टो न विनिगूहते । यथा भूतप्रवादित्वादित्येतत् सत्यलक्षणम् ॥१३९॥

न तथ्यवचनं सत्यं नातथ्यवचनं मृसा । यद् भूतहितमात्यर्थं तत् सत्यमितरन्मृष ॥१४॰॥

धर्म्मार्थकाममोक्षाणां प्रानाः संस्थितिहेतवः । तान् निघ्नता किं न हतं रक्षा भूतहितार्था च ॥१४१॥