अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् । असदित्युच्यते पार्ष न च तत्प्रेत्य नेह च ॥२१७॥

देयानि घणपिण्यक शाकान्यपि हि याचतः । तदभ्यासोचितत्यागो मांसाद्यपि हि दास्यति ॥२१८॥

यो न दद्यात् प्रतिश्रुत्य स्वल्पं वा यदि वा बहु । आशास्तस्य हताः सर्व्वाः क्लीबस्येव हताः क्रियाः ॥२१९॥

करिस्य इति सशृमुत्य कर्त्तव्यं तदकुर्वतः । मिथ्यवचनदग्धस्य इष्टं पुर्तं विहन्यते ॥२२०॥

एकाग्निकर्म्म हवनं त्रोतायां यच्च हूयते । अन्तर्वेद्यां च यद्दानमिष्टम् तदभिधीयते ॥२२१॥

वापीकूपताटकानि देवतायतनानि च । अन्नप्रदनमरमः पूर्त्तमित्यभिधीयते ॥२२२॥

प्रायेणाकृतकृत्यत्वान्मृत्योनिद्विजते नरः । कृतकृत्याः प्रतीक्षन्ते मृत्युं प्रियमिवातिथिम् ॥२२३॥

कथं ते त्यक्तसद्मृत्ताः सुखं रात्रिषु शेरते । मरणान्तरिता येषां नरकेषूपपत्तयः ॥२२४॥

यो दद्यादपरिक्लिष्टमन्नमध्वनि वर्तते । श्रान्तायादृष्टपूर्वाय तस्य पुन्यफलं महत् ॥२२५॥