कृशाय ह्रीमते तात पृत्तिक्षीणाय सीदते । अपहन्यात् क्षुधां यस्तु न तेन पुरुषः समः ॥२२६॥

प्रत्यक्षं प्रीतिजननं भोक्तृदात्रोर्म्महाफलम् । सर्व्वाण्यन्यानि दानानि परोक्षफलवन्त्युत ॥२२७॥

देयमार्त्तस्य चरनं स्थितश्रान्तस्य चासनम् । टृषितस्य चा पानीयं क्षुधितस्य च भोजनम् ॥२२८॥

चक्षुर्दद्यन्मनो दद्याद् वाचं दद्यात् सुभाषिताम् । प्रत्युत्थानाभिगमनं कुर्य्यन्न्यायेन चार्च्चनम् ॥२२९॥

तृणानि भूमिरुदकं वाक् चतुर्थी च सूनृता । सतामेतानि गेहेषु नोच्छिद्यन्ते कथञ्चन ॥२३॰॥

येषां नाग्रभुजो देवा न वृद्धातिथिबालकाः । राक्षसानेव तान् विद्धि निर्प्वषट्कारमङ्गलान् ॥२३१॥

एक स्वादु न भुञ्जीत एकः स्वार्थान् न चिन्तयेत् । एको न गश्छेदध्वानं नैकः सुप्तेषु जागृयात् ॥२३२॥

तद्वज्जातिशतैर्जीवः शुद्ध्यतेऽल्पेन कर्म्मणा। यत्नेन महता चापि क्येकजातौ विशुद्ध्यते॥४१२॥

लीलयाल्पं यथा गात्रात् प्रमृज्यादात्मनो रजः। बहु यत्नेन महता दोषनिर्हरणं तथा॥४१३॥