Sloka 468

४६८. 468.

विमोहयन्ति सम्पत्सु तापयन्ति विपत्सु च

खेदयन्त्यर्ज्जनकाले कदा भोगाः सुखावहाः६८॥

 

vimohayanti sampatsu tāpayanti vipatsu ca,

khedayantyarjjanakāle kadā bhogāḥ sukhāvahāḥ.

 

Dalam kemakmuran kekayaan menimbulkan kecongkakan, dalam kemerosotan menyebabkan penderitaan, dalam memeroleh kekayaan itu menyebabkan ketegangan. Kapan kekayaan itu memberikan kebahagiaan murni.

 

Nihan ta denikang artha, ri duwĕgnyan paripūrṇa siddha saphala nirwighna kārjananya, samangkana tan yan pangde wulangan anuwuhakĕn mada; katĕkan pwa ya wighna, malwang hilang kunang, irika tan yan pagawe manastapa asama-sama tan sipi, ngūni rikālanyan inarjana pinrih kinārya, tan ucapĕn göng ing denyagawe prihati, anghel ta sanghulun mangingĕt-ingĕt, kapan ta kunang ikang bhogan panukhe, ri haturnyan kinārya kinalarākĕn, ling mami mangkana arah glāna.

 

Inilah yang diakibatkan oleh harta itu, pada saat berhasil memeroleh uang tanpa sesuatu rintangan, ketika itu harta (kekayaan) itu membuat hati bingung serta menimbulkan kecongkakan akan mendapat kesusahan, jika harta itu akan berkurang; atau habis; tatkala itu harta (kekayaan) itu membuat kesedihan hati yang tiada taranya; sebelumnya pada waktu berikhtiar dan berusaha untuk memeroleh harta itu, tak terkatakan kesukaran yang dideritanya; payah hamba memikirkan, bilamanakah kiranya kemewahan itu akan memberi kebahagiaan; meskipun telah diusahakan dengan susah payah, akhirnya membawa bencana, demikian kata hamba, “ah sungguh sedih”.

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 464

एको लोभो महाग्राहो लोभात् पापं प्रवर्त्तते। ततः, पापादधर्म्माप्तिस्ततो दुःखं प्रवर्तते॥४६४॥

Sloka 465

पापानां विद्ध्यधिष्ठानं लोभ एव नरोत्तम। लुब्धाः पापं प्रकुर्व्वन्ति सुविद्वांसोऽपि मानवाः॥४६५॥

Sloka 466

असन्तोषोऽसुखायैव​ लोभादिन्द्रियविभ्रमः। ततोऽस्य नश्यति प्रज्ञा विद्येवाभ्यासवर्ज्जिता॥४६६॥

Sloka 467

अर्थानामर्ज्जने दुःखमर्ज्जितानां च रक्षणे। नाशे दुःखं क्षये दुःखं धिगर्थान् दुःखवर्द्धनान्॥४६७॥

Sloka 469

राजतः सलिलादग्नेश्चोरतः स्वजनादपि। भयमर्थवतां नित्यं मृत्योः प्राणभृतामिव॥४६९॥

Sloka 470

यथा ह्यामिषमाकाशे पक्षिभिः श्वापदैर्भुवि। भक्ष्यते सलिले मत्स्यैस्तथा सर्व्वेण वित्तवान्॥४७॰॥

Sloka 471

सञ्चये च विनाशान्ते मरणान्ते च जीविते। संयोगे विप्रयोगान्ते को वित्ते प्रणयेन्मनः॥४७१॥

Sloka 472

परित्यज्य प्रियान् प्राणान् प्रविशन्ति रणाजिरे। पुरुषाः प्रेष्यतामन्ये निर्ग्गच्छन्ति धनार्थिनः॥४७२॥

Sloka 473

दोषाश्रयमपायान्तमैश्वर्य्यं कामयेत कः। यत् सम्पत्तौ विपत्तौ वा जनयत्येव विक्रियाम्॥४७३॥

Sloka 474

त्रयो मदा महाराज मोहयन्त्यविचक्षणम्। स्त्रियोऽन्नपानमैश्वर्य्यं तेषु सक्ता न जाग्रति॥४७४॥