Sloka 471

४७१. 471.

सञ्चये च विनाशान्ते मरणान्ते च जीविते

संयोगे विप्रयोगान्ते को वित्ते प्रणयेन्मनः७१॥

sañcaye ca vināśānte maraṇānte ca jīvite,

saṁyoge viprayogānte ko vitte praṇayenmanaḥ.

 

Ketika dihimpun harus berakhir dengan penyebaran, kehidupan dan kematian adalah persekutuan dalam keterpisahan, kenapa menaruh pikirannya pada uang?

 

Sangksipta ning wuwus mami, ri sĕḍĕngnyan anitya iking sarwabhāwa, makāntang apasaha marika apupul, mwang ikang mapupul, awayawa lawan awayawī, wyaktinya, nang awayawa pāṇipādādi, inaku papasah nika jĕmah, lawan awayawīnya, iking śarīra, mangkana ikang hurip ngaranya, niyata makāwasānang pāti ika, mangkana tikang sangyoga, niyata makāntang wiprayoga ika, wruh pwa kita ri tan lĕnggang ning hana, mwang ri tan hana ning lĕnggang, ndya ta kārana ning swikāra amrih angusir wibhāwa, ndyang prihĕn, ndyang amriha, ndyang pamrihakĕna.

 

Adapun makna dari ucapan hamba, selama sekalian makhluk hidup itu berkeadaan tidak kekal, akhirnya akan berpisah yang sebelumnya berkumpul dan yang sudah berkumpul, seperti tubuh dengan yang empunya tubuh; jelasnya anggota tubuh, seperti tangan, kaki, dan lain-lain, diakui bahwa semuanya itu akan berpisah dengan tubuh ini; demikianlah yang dinamakan kehidupan niscaya berakhir dengan mati; demikianlah setiap hubungan berakhir dengan perceraian; jika anda insaf akan ketidakkekalan dari keberadaan sesuatu dan tidak adanya sesuatu yang kekal; apakah sebabnya anda memaksa diri mengejar kekayaan, apakah yang harapkan, mengapakah memerlukan dan untuk siapa itu diperlukan?

There are no reviews for this eBook.

0
0 out of 5 (0 User reviews )

Add a Review

Your Rating *

Sloka Lainnya

Sloka 464

एको लोभो महाग्राहो लोभात् पापं प्रवर्त्तते। ततः, पापादधर्म्माप्तिस्ततो दुःखं प्रवर्तते॥४६४॥

Sloka 465

पापानां विद्ध्यधिष्ठानं लोभ एव नरोत्तम। लुब्धाः पापं प्रकुर्व्वन्ति सुविद्वांसोऽपि मानवाः॥४६५॥

Sloka 466

असन्तोषोऽसुखायैव​ लोभादिन्द्रियविभ्रमः। ततोऽस्य नश्यति प्रज्ञा विद्येवाभ्यासवर्ज्जिता॥४६६॥

Sloka 467

अर्थानामर्ज्जने दुःखमर्ज्जितानां च रक्षणे। नाशे दुःखं क्षये दुःखं धिगर्थान् दुःखवर्द्धनान्॥४६७॥

Sloka 468

विमोहयन्ति सम्पत्सु तापयन्ति विपत्सु च। खेदयन्त्यर्ज्जनकाले कदा भोगाः सुखावहाः॥४६८॥

Sloka 469

राजतः सलिलादग्नेश्चोरतः स्वजनादपि। भयमर्थवतां नित्यं मृत्योः प्राणभृतामिव॥४६९॥

Sloka 470

यथा ह्यामिषमाकाशे पक्षिभिः श्वापदैर्भुवि। भक्ष्यते सलिले मत्स्यैस्तथा सर्व्वेण वित्तवान्॥४७॰॥

Sloka 472

परित्यज्य प्रियान् प्राणान् प्रविशन्ति रणाजिरे। पुरुषाः प्रेष्यतामन्ये निर्ग्गच्छन्ति धनार्थिनः॥४७२॥

Sloka 473

दोषाश्रयमपायान्तमैश्वर्य्यं कामयेत कः। यत् सम्पत्तौ विपत्तौ वा जनयत्येव विक्रियाम्॥४७३॥

Sloka 474

त्रयो मदा महाराज मोहयन्त्यविचक्षणम्। स्त्रियोऽन्नपानमैश्वर्य्यं तेषु सक्ता न जाग्रति॥४७४॥