भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत्। चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्त्तते॥४९७॥

धनं वा पुरुषो राजन् पुरुषं वा पुनर्धनम्। अवश्यं प्रजहात्येव तद्विद्वान् नानुशंसयेत्॥४९८॥

पुरसतादेव ते बुद्धिरियं कार्य्या विजानता । अनित्यं सर्व्वमेवेदमहं च मम चास्ति यत्॥४९९॥

अनित्यत्वे कृतमतिर्म्लानमाल्येन शोचति। नित्यत्वे कृतबुद्धिस्तु भिन्नभाण्डेऽनुशोचति॥५॰॰॥

स्वयमुत्पाद्यते वह्निः परीतस्तेन वह्निना । दह्यमानः परीतापं भजते न स पण्डितः॥५॰१॥

सुखं च दुःखं च भवभवौ च लाभालाभौ मरणं जीवितं च। पर्य्यायतः सर्व्व एवाविशन्ति तस्माद्धीरो नैव तप्येन्न हृष्येत्॥५॰२॥

सुखमापतितं सेवन् दुःखमापतितं भज। कालं प्राप्तमुपासीत सस्यानामिव कर्षकः॥५॰ ३॥

सुखं वा यदि वा दुःखं भूतानां पर्युपस्थितम्। प्राप्तव्यमवशैः सर्व्वं परिहारो न विद्यते॥५॰ ४॥

सुखस्यानन्तरं दुःखंदुःखस्यानन्तरं सुखम्। पर्य्यायेणोपवर्तन्ते नरं नेमिमरा इव॥५॰ ५॥