यत्र स्नेहो भयं तत्र स्नेहो दुःखस्य भाजनम्। स्नेहमूलानि दुःखानि तस्मिंस्त्यक्ते महत् सुखम्॥४८७॥
स्वजने न च ते चिन्ता कर्त्तव्या मोक्षबुद्धिना। इमे मया विना तात भविष्यन्ति कथं न्विति॥४८८॥
स्वयमुत्पद्यते जन्तुः स्वयमेव विवर्द्धते। सुखदुःखे तथा मृत्युं स्वयमेवाधिगच्छति॥४८९॥
यथा काष्ठं च काष्ठं समेयातां महोदधौ। समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमगमः ॥४९०॥
एवं पुत्राश्च ज्ञातयः सुहृदस्तथा। अतिस्नेहो न कर्त्तव्यो विप्रयोगो ध्रुवो हि तैः॥४९१॥
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च। युगे युगे व्यतीतानि कस्य ते कस्य वा वयम्॥४९२॥
नायमत्यन्तसंवासः कदाचित् केनचित् सह। अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्येण केनचित्॥४९३॥
आदर्श्शनादापतिताः पुनश्चादर्श्शनं गताः। न ते तव न तेषां त्वं का तत्र परिदेवना ॥४९४॥
नष्टे धने वा दारेषु पुत्रे पितरि मातरि। अहो कस्तमिति ध्यात्वा दुःखस्यापचितिं चरेत्॥४९५॥
