न स्त्रीभ्यः किन्चिदन्यद्वै पापीयो भुवि विद्यते। स्त्रीयो मूलमनर्थानां मनसापि च चिन्तिताः॥४३॰॥

स्त्रीकृतो ग्रामनिगमः स्त्रीकृतः क्रयविक्रयः। स्त्रीयो मूलमनर्थानां तस्मान्नैताः परिष्वजेत्॥४३१॥

अन्तकः पवनो मृत्युः पातालम् वडवामुखम्। क्षुरधारा निषं सर्प्पो वह्निरित्येकतः स्त्रियः॥४३२॥

आनायमिव मत्स्यानान् पञ्जरं शकुनेरिव। समस्तपाशं मूदस्य बन्धनं वा मलोचना॥४३३॥

नासां कश्चिदगम्योऽस्ति नासां वयसि निश्चयः। विरूपं वा सुरूपं व पुमानित्येन भुञ्जते॥४३४॥

अनर्थित्वान्मनुष्याणां भयात् परिभवात् तथा। मर्य्यादायाममर्यादाः स्त्रियस्तिष्ठन्ति भर्तृषु॥४३५॥

उशना वेद यच्छास्त्रम् यच्च वेद वृहस्पतिः। उभे ते न विशिष्येते स्त्रीबुद्धिस्तु विशिष्यते॥४३६॥

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः। नान्तकः सर्व्वभूतानां न पुंसां वा मलोचना॥४३७॥

यस्य जिह्वासहस्रं स्याज्जीवेच्च शरदः शतम्। अनन्यकर्म्मा स्त्रीदोषान् नैवोक्त्वा निधनं व्रजेत्॥४३८॥